Kans om Yaël te missen

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het is bijna zomervakantie. Wij blijven thuis omdat vakantie met Yaël nu eenmaal ingewikkeld is. Dat klinkt alsof we zielig zijn, maar dat valt in de praktijk wel mee.

Ten eerste vind ik Amsterdam op zijn leukst in de zomer, als de helft van de inwoners weg is en je niet in de fietsfile of voor een vol terras staat. Ten tweede, en dat zullen de zure druiven wel weer zijn, vraag ik me altijd af hoe leuk dat eigenlijk is: drie weken kamperen met vier jonge kinderen of in een te klein huisje met drie lethargische hangpubers. Bij mijn collega's bespeur ik toch altijd enige opluchting als die lange zomervakantie weer voorbij is.

Bovendien zijn we al weg geweest. Nu Yaël twee nachtjes logeert, kunnen Hanno en ik iets langer weg. Twee nachten en drie dagen. Dat is nog steeds niet lang, maar hé, als iets noodgedwongen niet zo lang duurt, moet het wel heel goed zijn. Het moet uit de lengte of de breedte komen, nietwaar?

We waren in Schoorl – ons eerste langere uitstapje hadden we bewust in de buurt gepland, zodat we snel weer thuis konden zijn mocht er toch iets misgaan. Daar hadden we meteen maar het mooiste hotel geboekt en in dat hotel zat een sterrenrestaurant, waar we de eerste avond uitzinnig lekker gegeten en gedronken hebben. Na het eten hoefden we, loom van de drank, alleen maar de lift te nemen naar de hotelkamer. In de grote spiegel die daar hing leek ik wel een Teletubbie, zo veel had ik op.

Ook de rest van de tijd lieten we ons goed in de watten leggen, want als je veel zorgt is het goed om anderen eens voor jou te laten zorgen (dit is tevens mijn tip van de week, mensen). Af en toe praatten we over Yaël, maar gelukkig niet de hele tijd. En een paar keer zei ik: 'Ik voel me zo gelukkig hier.'

Dat gevoel had ik niet zo tijdens de weekjes weg die we met Yaël ondernomen hebben. Ja, dan was het leven ook goed, bij momenten, maar die momenten waren kort en je wist dat ze elk moment over konden zijn omdat zorg zich nu eenmaal niet laat plannen. En die zorg nam toch het grootste deel van de tijd in beslag.

In het najaar gaan we nog ergens heen, een leuke stad, in het buitenland. En we gaan een weekje naar Bergen. Yaël gaat de helft van de week mee. Daarna brengen we haar naar haar instelling, zodat we weer drie hele dagen en twee nachten met z'n tweeën hebben. Daar kijk ik nu al naar uit.

En ik weet zeker dat ik na die paar dagen rust ook weer uitkijk naar mijn weerzien met Yaël. Want op onze laatste dag in Schoorl zei ik tegen Hanno: 'Nu heb ik wel weer zin om Yaël te zien.'

Hanno was even stil en zei toen: 'We krijgen nu ook de kans om haar te missen.'

Reageer op artikel:
Kans om Yaël te missen
Sluiten