Kind kwijt

redactie 22 jun 2018 Blogs

Eerlijk zeggen, moeders en vaders, zijn jullie wel eens een kind kwijt geweest? Dat je in de speeltuin was, of de supermarkt, dat je even een paar seconden niet oplette en ineens je spruit nergens meer zag?

Ik ken ouders die in elk geval eerlijk 'nee' kunnen zeggen: de ouders van kinderen die niet kúnnen weglopen. Zoals ik een van hen pas nog hoorde zeggen: 'Ik vind het soms wel makkelijk dat ik hem even kan parkeren.' Dat is denk ik zo'n opmerking die je pas kunt maken als het verdriet een beetje geluwd is.

Mij is het één keer overkomen, op de kinderboerderij. Ik lette even niet op en weg was Yaël. Ze was toen klein, een peuter nog. Het zweet brak me uit, ik begon als een bezetene te zoeken, en even later was ze daar weer, op de arm van een andere moeder, die zag dat ze op weg was naar de sloot.

Ik weet nog dat ik thuis, toen ik het aan Hanno vertelde, een soort verlate reactie kreeg. Pas op dat moment moest ik huilen bij de gedachte aan wat er allemaal had kunnen gebeuren.

Een paar keer per jaar lees je in de krant over een verdronken kind, dat even aan de aandacht van de ouders is ontsnapt. Ik vind het altijd zo wat als mensen dan heel stellig zeggen dat dat hun nóóit zou overkomen. Daar zit denk ik iets bezwerends in. Ik zag die ene keer als een waarschuwing: Voortaan Altijd, Elke Seconde, Opletten.

Bij Yaël betekent dat 'voortaan altijd' letterlijk 'altijd'. Yaël mag dan steeds groter worden, in haar hoofd blijft ze een babypeuter. Ze kent geen gevaar, kan niet praten én ze wil altijd weglopen. Of we nu in het winkelcentrum zijn of het park, ze wil eropuit, op avontuur. Los van die knellende hand van mama. En dat kan dus niet.

Ik probeer haar al jaren te leren dat ze bij me moet blijven. Als een mantra blijf ik het herhalen: 'Bij mama blijven.' Steeds opnieuw zing ik 'olifantje in het bos, laat je mama toch niet los'. Maar buitenshuis is alles zo spannend dat ze die boodschap meteen vergeet.

Ons huis zelf is een soort vesting: alles is erop gericht uitbraakpogingen en gevaarlijke situaties te voorkomen. Bij de voordeur is een 'sluis': een extra hek voor als de voordeur eens een keer niet op slot is. Voor de keuken staat een hoog hek, want mijn kleine thrillseeker vindt de vlammetjes van het gasfornuis zo mooi.

Van de week droomde ik dat ik haar kwijt was. Ik was in een hotel in Schoorl, wat goed verklaarbaar was. Ik zat te eten met vrienden en collega's en ineens realiseerde ik me dat ik Yaël kwijt was. Toen ik haar ging zoeken, zag ik dat alle buitendeuren open waren. Ik rende de straat op en op dat moment werd ik gelukkig wakker. Het was zo'n enge droom dat het nog even duurde voor ik me goed en wel realiseerde dat Yaël gewoon in haar bed lag te slapen. Zo'n droom ook waarvan de sfeer nog een paar uur blijft hangen.

Ik heb eens gelezen dat dit soort angsten trucjes van onze geest zijn om ons, ouders, duidelijk te maken hoe kwetsbaar kinderen zijn. Die trucjes komen uit ons reptielenbrein en dat gaat nu eenmaal niet zachtzinnig te werk.

In mijn alledaagse brein valt mijn angst voor Yaëls weglopen gelukkig in het niet bij mijn vreugde dát ze kan lopen. Het is natuurlijk ook mijn probleem en niet het hare. Zij kan genieten van een lichaam dat, op die rottige epilepsie na, geen beperkingen kent. Jammer van die vasthoudende moeder.

Reageer op artikel:
Kind kwijt
Sluiten