Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Yaël heeft van de week een plas gedaan op de wc. Hanno had haar, zoals gewoonlijk, na het eten op de verkleinbril gezet. Normaal gesproken komt ze daar na een minuut of wat zelf weer af. Met haar broek op haar knieën wil ze zich dan weer op haar speelgoed storten. Dat deed ze nu ook. Hanno wilde haar pyjama aandoen en stuitte op een spoor van plas. Hij riep mij en samen hingen we boven de pot, alsof we zojuist een bijzondere vondst hadden gedaan. Geen twijfel mogelijk: hier lag een plas en die kwam uit Yaël. We prezen haar uitvoerig, zij lachte vluchtig.

Als mensen naar Yaëls ontwikkeling vroegen, zei ik een tijdlang: 'Ontwikkeling is een groot woord, want ik kan niet echt mijlpalen noemen. Maar ik zie wel kleine stapjes, waarschijnlijk omdat ik er met mijn neus bovenop zit.'

Intussen was er iets op gang gekomen wat zich nog het best laat omschrijven als een verlate peuterpuberteit: waar Yaël het leven vroeger een beetje over zich heen liet komen, laat ze het tegenwoordig tot vervelens toe blijken als ze iets niet leuk vindt. Wordt er een keer niet gezwommen op zondag? Urenlange woede is ons deel. Yaël krijgt een eigen wil. Ik kan me vergissen, maar ik denk dat de ontwikkeling van haar wil geresulteerd heeft in een paar recente mijlpalen: Yaël weigerde een paar maanden terug nog langer uit een flesje te drinken – voor ons eigen gemak gaven wij haar soms nog drinken uit een fles. Ze drinkt nu behoorlijk goed uit een beker. Vaak moet ze daarna een schone trui aan en moet ik met een dweiltje aan de slag, maar toch. Verder wilde ze niet langer roosvicee, ze wilde thee drinken, net als papa en mama. Een paar maanden terug had ze al een keer op de wc gepoept en van de week was daar dus die plas. Het lijkt erop dat Yaël, met die hoogsteigen wil van haar, besloten heeft dat het tijd is voor nieuwe stappen.

Dat is een beslissing waar Hanno en ik, als ouders, nauwelijks invloed op hebben gehad. Natuurlijk, wij hebben de voorwaarden gecreëerd door haar op de wc te zetten en te zeggen dat grote mensen op de wc poepen en plassen. Maar ik was ook bang om te veel druk uit te oefenen, dus zei ik erbij dat Yaël op de wc mócht poepen en plassen, maar dat het helemaal niet erg was als ze dat in haar luier deed. We rekenden nergens op: dit was al het zoveelste zindelijkheidsexperiment.

We hebben ook nooit gezegd dat ze niet meer uit een flesje mocht drinken. Integendeel, ik vond het soms wel makkelijk dat ze dat nog deed. Ik wierp 's middags na het slaapje een flesje in haar bed en hup, we hadden weer een drinkmoment te pakken.

Jaren geleden zei de kinderneurologe, toen ze net had verteld dat Yaël ernstig verstandelijk gehandicapt was en ik in tranen aan haar tafel zat: 'Aan kindjes als Yaël moet je niet te hard trekken. Je moet ze heel zachtjes duwen.'

Dat bedoelde ze natuurlijk figuurlijk. Als je aan een kind trekt, weet je al waar het moet uitkomen. Als je zachtjes duwt, bepaalt het zelf waar het wil en kan komen. En dat kan wel eens verder zijn dan je ooit had durven hopen.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten