Kleine wasjes, grote wasjes

redactie 22 jun 2018 Blogs

Toen ik nog geen kinderen had, had ik een afkeer van alles wat al te praktisch was en riekte naar een te gepland leven. Een toenmalig vriendje noemde mij 'bohémien', wat vooral een aardige manier was om de permanente takkenzooi in mijn studentenkamer te duiden.

Maar toen kwam Yaël. En elke ouder weet dat kinderen nu eenmaal een gepland leven vereisen, zeker als allebei de ouders werken. Het eten moet ineens op tijd op tafel staan (sterker nog: er moet altijd eten in huis zijn), er moet een nieuw pak luiers klaarstaan als het oude op is en er moet altijd voor iedereen schoon goed in de kast liggen.

Vooral met een gehandicapt kind is dat laatste een enorme planmatige uitdaging. Ik ben hier thuis de 'chef was' en ik heb, ik geef het maar toe, regelmatig 'wasstress'. Ik schets even de situatie: Yaël moet elke dag alles schoon aan, want ze functioneert op het niveau van een grote baby en dan wordt alles snel vies. Elke dag is er ook verse aanvoer van vieze spuugdoekjes, XL-slabben en hydrofielluiers. Pyjamaatje: ook elke dag schoon – bij het ontbijt mag ze zelf stukjes brood in haar mond stoppen en oefenen we het 'drinken uit een beker'. Dan zijn er de 'ongelukjes'. Yaël draagt 's nachts een grote slaapzak, zo eentje die baby's dragen, maar dan in reuzenformaat. Over de matras in haar bed ligt een incontinentielaken, daarover een dekmatrasje omdat dat incontinentielaken nogal plastic aanvoelt, daarover een onderlaken en daarover een laken. Haar luier is niet altijd bestand tegen alles wat ze 's nachts produceert, dus een paar keer per week moeten al die lagen in de was. En soms ook nog de dekbedhoes en het dekbed.

Dan zijn er nog ongelukjes overdag – plas of poep die net buiten de luier komt, het iets te enthousiast oefenen met de beker, haar gewoonte om met kleren aan in de douche te gaan zitten als die net gebruikt is – en ziehier is het resultaat: een hysterische hoeveelheid was.

Vorige week had ze op ons bed geplast omdat haar luier scheef zat. Ik zag het gebeuren en riep naar Hanno: 'We have a situation here.' De hoes ging in de was, het dekbed heb ik ingespoten met ontgeurende spray. Misschien vindt u mij nu een viespeuk, maar het was al avond en ik zag even geen andere oplossing. Die spray had ik gekocht omdat er ook wel eens een ongelukje was gebeurd op de bank waarbij wrijven met een doekje geen soelaas bood.

Laatst had ik een aanval van acute waspaniek. Er zat één was in de machine, één in de droger en er lagen er twee op het bed te wachten om opgevouwen te worden. En ik was al laat voor mijn werk. En die avond zou ik uit eten gaan. Ik ademde in en uit en dacht: dan maar een halfuur later op het werk. Eerst die was. Pri-o-ri-tei-ten.

Het lukt altijd met de was. Er is nooit iets op. Het is namelijk niet dat ik niet kán plannen – ik kan het juist heel goed. Mijn theorie is dat de mensen die de meeste rommel om zich heen verdragen het helderste hoofd hebben. Ik vind het alleen zo degelijk en serieus.  

Reageer op artikel:
Kleine wasjes, grote wasjes
Sluiten