Knapperd van de dag

redactie 21 jun 2018 Blogs

Yaël kijkt graag naar zichzelf in de spiegel. Of in een autoraam, of op een foto. Dan lacht ze naar zichzelf en slaakt ze kreten die lijken te zeggen: wat ben ik toch ongehoord mooi.

Dat komt denk ik door mij. Nee, nee, ik bedoel niet: ze lijkt op haar beeldschone moeder, logisch dat ze graag naar zichzelf kijkt. Ik bedoel dat ik nogal aan haar zelfbeeld werk.

Soms sla ik misschien een beetje door, omdat ik nu eenmaal niet van half werk hou. En omdat ik toch altijd een beetje bang ben dat Yaël zich 'minder' voelt dan anderen. Ik ben altijd bang dat ze doorheeft dat andere kinderen – normale kinderen – dingen kunnen die zij niet kan en dat ze daar conclusies aan verbindt. Dus moet ik vaak en nadrukkelijk benoemen hoe leuk en knap ze is. Noem het projectie, noem het overcompensatie, noem het moeder zijn.

Dus als ik haar 's ochtends heb aangekleed en als de bus weer eens laat is, neem ik haar mee naar de grote spiegel in de slaapkamer. En dan zeg ik dat ze er zo mooi uitziet, met haar groene vestje en haar blauwe broek en haar mooie haartjes, en haar mooie bruine ogen en haar mooie grote tanden, en, en, en. Yaël lijkt het roerend met me eens te zijn, zo blij kijkt ze naar zichzelf.

Als ik zo naar mezelf zou kijken in autoruiten en in de spiegel, zouden mensen denken dat ik niet goed wijs was. En dat ik ijdel was, of een narcist.

Zou Yaël ook een zelfingenomen ijdeltuit worden door mijn benadering? Ik weet het niet. Ik weet namelijk niet wat ze ziet als ze in de spiegel kijkt. Ziet ze een mooi meisje? Of is ze verwonderd dat zij dat is die daar staat? Dat de spiegel teruglacht als ze lacht? Dat de spiegel grotemensentanden laat zien als ze haar mond opendoet? En dat haar handjes in het glas meefladderen?

Sowieso denk ik dat ijdelheid tot stand komt in de vergelijking met anderen. Ik vraag me af of Yaël daaraan doet, zichzelf vergelijken op de soms venijnige manier waarop wij dat doen. Ik denk het niet. Als ze zich al met anderen vergelijkt, is het op een heel primitief niveau. Mama doet lippenstift op, ik wil ook lippenstift, ik trek aan mama's mouw en ik krijg ook lippenstift. Dat idee.

Maar knap is ze. Vorige week was ze nog de 'knapperd van de dag', van de NSGK, de Nederlandse Stichting voor het Gehandicapte Kind. De NSGK benoemt elke dag een 'knapperd' op haar Facebook-pagina en Anouk, een van de thuisbegeleidsters, had Yaël opgegeven.

Nu denk ik heus niet dat ze bij de NSGK een jury hebben die kijkt wie van de voorgestelde kinderen het mooist is, maar ik voelde me toch vereerd. En ik voelde me nog vereerder door alle aardige, bemoedigende reacties onder Yaëls foto en de meer dan 1500 'likes'. Grotendeels van mensen die ik helemaal niet ken, maar die waarschijnlijk uit ervaring weten dat een kind als Yaël wat meer bemoediging nodig heeft dan andere kinderen. Net als haar moeder, denk ik er voorzichtig achteraan. Daarom heb ik inmiddels ook al talloze 'knapperds van de dag' geliked.  

Reageer op artikel:
Knapperd van de dag
Sluiten