Koekie durft te dromen. En dus wordt hij circusartiest

redactie 21 jun 2018 Blogs

Deze keer zomaar een verhaaltje over Koekie, onze 11-jarige pleegzoon. Geen clou, geen boodschap, geen drama, geen wijze opvoedles, niets van dat al.

Woensdag haalde ik Koekie op bij circus Renz waar hij met juf Eva van de naschoolse opvang naartoe was geweest. Hij was in alle staten. Aan zijn verhalen was geen touw vast te knopen, zo enthousiast was hij en zoveel wilde hij tegelijkertijd vertellen.

‘Was niet erg druk hè,’ zei ik.
‘Nee,’ zei hij. ‘Hoe komt dat?’
‘Nou,’ zei ik. ‘Omdat mensen het circus niet meer bijzonder vinden. Ook kinderen niet. Die zien allemaal de meest waanzinnige filmpjes op YouTube en allemaal heel spectaculaire dingen op tv.’

‘Maar het is toch veel mooier om iets in het echt te zien!’ stelde hij.
‘Helemaal met je eens,’ zei ik. ‘Maar helaas, het circus gaat uitsterven. Te weinig belangstelling.’

‘Er was een leeuw die iemand aanviel,’ zei hij, terugdenkend aan al het spektakel waarvan hij getuige was geweest.
‘Iemand uit het publiek?’ vroeg ik.
‘Nee,’ zei hij, ‘de leeuwenman van het circus.’
‘Cool,’ zei ik.
‘Heel cool,’ zei hij.

‘En,’ ging hij verder, ‘er zat een duif op de rug van een hond.’
‘Cool,’ zei ik.
‘Heel cool,’ zei hij.

Er broeide weer iets in zijn hoofd. ‘Frans,’ zei hij, ‘ik wil circusartiest worden.’
‘Goed idee,’ zei ik. ‘Besef wel dat je daar niet rijk van wordt hè.’
‘Dat maakt toch niet uit,’ zei hij. ‘Ik word circusartiest.’

Ik was onder de indruk van zijn voornemen. Het is mooi dat je de dingen wilt doen die je leuk en belangrijk lijken, of je daar nu veel of weinig geld mee verdient. Met werken in een circus denkt hij iedereen net zo’n plezier te doen als hem deze namiddag gedaan is.
Dus wil hij nu circusartiest, niet nader gepreciseerd, worden.

In de ruim drie jaar die hij nu bij ons woont, zijn daar trouwens nog wel wat roepingen aan voorafgegaan. Politieagent was volgens mij zijn eerste baan. Elke wandeling door de stad, weken op rij, spraken we politiemensen aan en vroegen wij wat Koekie allemaal moest kunnen om later agent te worden. Toen hij te vaak had gehoord dat het allemaal begon met goed je best doen op school, verflauwde de interesse wat.

Pianist, dat wil hij eigenlijk nog steeds worden. Maar voorlopig teert hij wat te veel op zijn aangeboren ritmische en muzikale talent. Goed noten leren lezen vindt hij te veel moeite. Maar dat kan nog komen. De afgelopen weken zit hij wel weer iedere ochtend na het ontbijt vol overgave te spelen en het klinkt als een klok.

Tandarts, nog zoiets. Hij verheugt zich er wezenloos op om samen met mij naar tandarts De Haan te gaan. Hoogtepunt is als De Haan en Koekie samen in mijn geopende mond aan het kijken zijn en om en om afkeurende en dreigende woorden spreken. ‘Nou nou,’ zegt De Haan, ‘dat ziet er niet goed uit.’ ‘Nee, ziet er slecht uit,’ zegt Koekie. ‘Tsjonge jonge,’ zegt Koekie. ‘Zeg dat wel,’ zegt De Haan. Voorlopig hoogtepunt in tandartsbezoek was recentelijk het trekken van Koekie’s tand waarbij De Haan hem van a tot z uitlegde wat hij ging doen. Machtig interessant vond Koekie dat, die totaal over het hoofd zag dat dit eigenlijk pijn moest doen. ‘Ik word tandarts,’ zei hij.

Honkballer, ook een optie. Tapdanser. Acteur. Hij wil eigenlijk ook wel naar de theaterschool.

Ik zie inmiddels de rode draad: het zijn allemaal beroepen waarbij – minus tandarts dan – een publiek aanwezig is. Ik vind het een mooie lijst. Creatief, met een rijke verbeelding.

‘Wat ben je aan het doen?’ riep mijn vrouw laatst naar hem, toen hij voor zijn doen erg lang op zijn kamer zat.
‘Ik ben aan het dagdromen,’ zei hij.
Mijn vrouw was zwaar onder de indruk. Dat hij zo’n mooi woord als ‘dagdromen’ opeens gebruikte. En ik omdat hij durft te dromen. Want daar begint het allemaal mee.

Reageer op artikel:
Koekie durft te dromen. En dus wordt hij circusartiest
Sluiten