Koekie eet zich een ongeluk. Logisch

redactie 21 jun 2018 Blogs

Donderdagavond, ter afsluiting van onze vakantie in Gent, aten we net als de eerste dag spare ribs. Onbeperkt spare ribs, moet ik even vermelden. Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, viel zijn ribs aan met een ongekend fanatisme. Ook de tweede portie spare ribs verdween als sneeuw voor de zon van zijn bord. Smekend keek hij de ober aan, die hem gedienstig vroeg of meneer misschien ook nog zin had in een derde portie. Hij knikte enthousiast, waarop mijn vrouw en ik tegelijk zeiden: Nee, het is genoeg geweest!

En zo ging het dus ook iedere ochtend bij het iets te luxe ontbijt in ons hotel. Borden werden, als wij niet opletten en hem niet tot de orde riepen, boordevol gestapeld: roerei, worst, croissantjes. Was het bord leeg, dan sloop hij weer stilletjes naar het buffet.

Pleegkinderen zijn niet moeilijker dan eigen kinderen, maar soms wel ingewikkelder. Bijna altijd ligt er aan raar gedrag iets ten grondslag dat zich in hun verleden heeft afgespeeld. Koekie heeft een stiefvader gehad die fiks verschil maakte tussen zijn eigen en zijn oneigen kinderen. Jeugdzorg vatte het al in een vroege fase kernachtig samen met: ˜De eigen kinderen kregen pindakaas van Calve, de anderen van Euroshopper. Andere kwaliteit, andere kwantiteit. Uit een verblijf bij een eerder pleeggezin komt het verhaal dat als hij niet goed zijn schoolwerk of zijn huishoudelijke taken deed, hij zonder eten naar bed toe moest. Nou, wij weten inmiddels hoe onmogelijk het voor hem is zijn schoolwerk op regelmatige basis tot een aanvaardbaar einde te brengen, dus hij is vast en zeker vaak met een lege maag gaan slapen.

Die ervaringen zie je dus in zo'n weekje Gent weer naar boven komen. Je ziet hem denken: alles wat ik nu aan lekkers kan eten, is mooi meegenomen. Begrijpelijk, maar tegelijkertijd maakt het duidelijk dat hij er nog steeds niet voor honderd procent van overtuigd is dat hij altijd bij ons zal blijven.

Hij had afgelopen vakantieweek ook weer een paar aanvallen van verlatingsangst; als hij ons even niet zag, raakte hij in paniek en dacht hij dat we hem hadden achtergelaten. Daarna moest hij weer een tijdje tussen ons inlopen, zijn ene hand stevig in die van mijn vrouw, zijn andere hand stevig in de mijne.

Er was ook nog een telefoontje van zijn moeder. Koekie en zij hadden, voor zover we dat konden beoordelen, een aangenaam gesprek. Maar op zijn opmerking dat hij net een warme wafel had gegeten, die hij erg lekker vond, liet zij doorschemeren dat ze niet van wafels hield. Het bracht hem in verwarring. Wafels lekker vinden, leek opeens een aanval op mama. En dus werden er daarna geen wafels meer gegeten.

Het zijn kleine problemen en je hoort mij er, behalve soms op deze plek, niet over zeuren. Maar soms zou je wel eens willen dat ze er niet waren omdat het toch hindernissen zijn in het opvoeden.

Overigens heeft Koekie, die gek is op musea, nog een tip voor iedereen die naar Gent afreist. Ga naar Museum Dr. Guislain, een voormalige psychiatrische inrichting, en vind daar een prachtige stellage van Willem van Genk. Koekie zag het, keek er twee minuten naar en zei: ˜Dit is het mooiste wat ik ooit gezien heb.

Reageer op artikel:
Koekie eet zich een ongeluk. Logisch
Sluiten