Koekie en school, het komt echt niet meer goed

redactie 21 jun 2018 Blogs

Op dinsdagochtend als ik Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, op school aflever neemt juf Gonda ons even apart in de hoek van haar klaslokaal. Ze slaat haar arm om Koekie's schouder, aait hem over zijn bol en drukt hem streng en liefdevol tegen zich aan.

De boodschap van juf Gonda is een dubbele. Hij heeft zich de vorige dag goed, bijna voorbeeldig, gedragen. En hij heeft weer niet willen leren. Als juf Gonda zaken uitlegt, droomt hij weg. Als hij zijn werk moet doen, droomt hij weg.

˜Maar vandaag gaat het wel goed he, zegt juf Gonda.

˜Vandaag ga jij heel goed je werk doen, daar ben ik zeker van, zeg ik tegen Koekie.

Hij knikt. Op een manier waaruit ik niet onmiddellijk concludeer dat het vandaag inderdaad goed zal gaan.

's Avonds, als hij in bed ligt en voordat ik hem ga voorlezen, houd ik een monoloog over leren. Dat hij onnoemelijk veel tijd besteedt aan het verzinnen van smoesjes en het houden van lulverhalen over waarom hij nu even niet kan leren. Gewoon je werk doen zou minder tijd en energie kosten. Waardoor hij meer tijd over zou houden om te spelen. Ik vertel hoe leuk ik vroeger leren vond. Sommen maken was eigenlijk veel spannender dan spelen. Lezen was een groot avontuur. Ik las alle boeken waar ik de hand op kon leggen, dikke en dunne.

Hij onderbreekt me, houdt twee vingers ver uit elkaar en vraagt: ˜Ook zulke dikke?

˜Ja Koekie, ook zulke dikke, zeg ik. ˜Maar wat ik wil zeggen is dat lezen en rekenen ook leuk en spannend kunnen zijn.

Dan vraagt hij: ˜Hoe langt duurt de middelbare school?

Ik zeg: ˜De moeilijkste duurt zes jaar, de makkelijkste drie of vier jaar. Maar in het tempo waarin jij nu leert, ben je 16 als je klaar bent met de lagere school. En dan heb je niet veel kans op een goede baan, dan zul je bij Albert Heijn vakken moet gaan vullen.

Dat ontmoedigt hem geenszins. ˜Verdien je daar veel geld mee? wil hij weten.

˜Nee, heel weinig. Zelfs niet genoeg om een vriendin te kunnen hebben, zeg ik kort door de bocht.

Ik kijk naar hem. Alleen het bovenste gedeelte van zijn hoofd steekt boven de dekens uit. Ik vraag me af wat er nu in zijn hoofd omgaat. Ik weet het niet. Waarschijnlijk hebben we geen enkel idee, zoals mijn vrouw concludeerde na een gesprek met de psycholoog, hoe ernstig hij beschadigd is. Het zou allemaal wel eens vele malen erger kunnen zijn dan wij in onze stoutste dromen kunnen vermoeden.

Op donderdagochtend heb ik een kort gesprekje met juf Gonda. Het is hetzelfde verhaal als twee dagen eerder. Goed gedrag, niet leren. Haar blik verraadt iets van wanhoop, ze heeft iets verdrietigs. Want zoals zoveel anderen is zij ook erg gesteld op Koekie en wil ze niets liever dan dat hij het goed doet.

In het telefoongesprek dat ik daarna met mijn vrouw heb, probeer ik duidelijk te maken wat ik dacht te zien in Gonda's ogen.

˜Misschien, zegt mijn vrouw, ˜moeten we het maar eens heel anders gaan doen. Niet leren is bij hem ook een schreeuw om aandacht. Door zijn werk niet te doen, komt hij toch weer in het middelpunt van de belangstelling te staan. Negatieve aandacht is ook aandacht. Laten we gewoon ophouden met erover te praten en zeuren, dat heeft tot nu toe niet geholpen. Vanaf nu zeggen we er niks meer over. Jij stopt ook gewoon met samen huiswerk maken. Laat het maar.

˜En wat denk je: moeten we nu maar besluiten dat hij naar het bijzonder onderwijs gaat? vraag ik haar.

˜Dat is misschien wel het beste, zegt ze.

Reageer op artikel:
Koekie en school, het komt echt niet meer goed
Sluiten