Koekie gaat een spannende maand tegemoet

redactie 21 jun 2018 Blogs

Maart 2012 zou de maand worden waarin de rechter een definitieve uitspraak ging doen over Koekie, onze 10-jarige pleegzoon. De bedoeling was dat we hem dan met honderd procent zekerheid zouden kunnen zeggen dat hij tot zijn 18e bij ons zou wonen. Helaas is die zaak door wat administratieve rompslomp op de lange baan geschoven. Maar dat wil niet zeggen dat we een saaie maand tegemoet gaan.

Allereerst komt binnenkort een tante van Koekie bij ons eten. Wij werden verrast door een telefoontje van haar. Aangenaam verrast, om eerlijk te zijn. Ze is een zus van Koekie’s moeder en ik heb haar een paar keer ontmoet toen Koekie net bij ons woonde en nog in de Bijlmer naar school ging. Ze is een leuke vrouw en Koekie kon, toen in ieder geval, goed met haar opschieten. Hij is, omdat het laatste fysieke contact met zijn familie inmiddels ruim vijftien maanden achter ons ligt, ook hier best zenuwachtig voor. Maar het vooruitzicht haar te zien lijkt niet langer een alles ontregelende buikpijn te veroorzaken. Bovendien zou het een begin kunnen zijn van een normalisering van de banden tussen hem en zijn familie, of in ieder geval een deel daarvan. Zo zien mijn vrouw en ik het in ieder geval. Hoe Koekie het precies ziet, weten we niet. Wat dat betreft loopt hij nog steeds niet te koop met zijn echte gevoelens en diepste gedachten.
Maar dat is niet alles.
Een week later staat er een ontmoeting met zijn moeder gepland. Dat hebben we te danken aan krachtdadig gedrag van Jeugdzorg.

Koekie noemt zijn moeder mama. Mama heeft hij voor het laatst gezien in november 2010, een mensenleven geleden dus. Er is nog wel telefonisch contact geweest, maar tamelijk minimaal. Er is in die tijd wel veel gebeurd.
Mama is met haar vriend en vier nog thuiswonende kinderen verhuisd naar Belgie. En eind vorig jaar is ze bevallen van een nieuwe zoon. Dat waren twee gebeurtenissen die nogal indruk op Koekie gemaakt hebben en die hem opzadelden met dubbele gevoelens. De verhuizing naar een ander land gaf hem het idee dat ze nu wel definitief verdween uit zijn leven. Het was aan de ene kant geruststellend, want hij wist waar hij aan toe was. Aan de andere kant leek hij het ook op te vatten als een gebrek aan interesse voor hem. Het was niet alleen een verhuizing, het was toch ook het verder doorsnijden van de steeds dunner en fragieler wordende band tussen hen.

Even dubbel was de mededeling die ze hem deed over zijn nieuwgeboren broertje, een verrassend en bijna toevallig telefoongesprek tussen hen, omdat wij eigenlijk belden om een van zijn broers proficiat te wensen met diens verjaardag. Koekie was dolblij; cool, ik heb er weer een broertje bij! Maar het was ook een gevoel van: verdorie, geen plaats voor mij, wel voor hem!
Met die nieuwe situatie beginnen we dus aan het bezoek.

We hebben alle mogelijke maatregelen getroffen om dat zo makkelijk en soepel mogelijk te laten verlopen. Neutraal terrein, kinderspeelpaleis Ballorig, mama met een of twee kinderen, Koekie en ik. Hopelijk zonder dat Koekie buikpijn heeft of dat hij groen uitslaat, zoals bij eerdere bezoeken.

Mijn wens is dat mama hem de boodschap meegeeft dat het goed is zo. Dat het een leuke ongecompliceerde ontmoeting wordt. En dat Koekie het goed doorstaat. Want voor hem is het, na zo lange tijd, de ultieme test. Nu zal blijken hoe hij gegroeid is en hoe sterk hij geworden is.
Echt spannend.

Reageer op artikel:
Koekie gaat een spannende maand tegemoet
Sluiten