Koekie gaat van de hemel naar de hel en terug

redactie 21 jun 2018 Blogs

Maandagavond aten Koekie, mijn vrouw en ik bij mijn schoonmoeder. Daar was ook onze goede vriend Michiel op bezoek. Koekie kan uitstekend met Michiel opschieten. Toen Koekie, die uit Amsterdam Zuid-Oost komt, zout vroeg voor in zijn soep zei Michiel: ˜Daarom noemen ze Zuid-Oost ook wel eens Zout-Oost, omdat jullie zo van zout houden.

Behalve dat Koekie deze grap meerdere keren zou herhalen, meldde hij diezelfde avond ook nog dat hij eigenlijk net zo graag, of liever, Michiel als pleegvader zou hebben.

Op dinsdag, toen Koekie vroeg naar bed moest omdat hij de volgende dag jarig was en het een lange dag zou worden, zei hij nadat we een aanvaring in de badkamer hadden: ˜Frans, jij bent vervelend. Jij hoeft morgen niet op mijn verjaardag te komen.

Woensdag werd onze pleegzoon 9. Mijn vrouw en ik hadden het idee dat hij de laatste jaren niet verwend was op verjaardagen. We vermoeden dat ze in zijn vorige pleeggezin zijn verjaardag domweg vergeten waren. Nu overstelpte iedereen hem met cadeaus. En de eerste die hem telefonisch feliciteerde was zijn oudere broer die ook even bij ons had gewoond. De traktaties op school vielen in goede aarde en toen 's avonds ook nog zijn moeder belde was het een ronduit schitterende dag. We waren verrast toen hij, eenmaal in bed, verschrikkelijk begon te huilen. Ik ging naar hem toe. ˜Mama, mama, zei hij tussen het huilen door. En: ˜Ik wil met Celine praten. Haar legde hij uit dat hij veel van mama hield, maar vooral dat hij niet weg wilde bij ons. ˜Je hoeft niet te kiezen. Je moeder blijft altijd je moeder en jij gaat nooit weg bij ons, stelde mijn vrouw hem gerust. Onderwijl dacht ik: moeder zal hem toch niet aan de telefoon gezegd hebben dat hij weer bij haar komt wonen?

Donderdag bij het avondeten gaf hij een lezing over Vincent van Gogh en diens ontbrekende oor. Wij waren onder de indruk; het was voor het eerst dat hij zo enthousiast praatte over wat hij op school had meegemaakt. Desondanks joeg hij daarna mijn vrouw helemaal over de kling met de opmerking: ˜Jullie gaan me naar een ander pleeggezin sturen.

˜Hoe kom je daarbij? vroeg mijn vrouw.

Nou, dat wilde hij niet tegen haar zeggen, alleen tegen mij en onder vier ogen.

Bleek dat er ruim een half jaar geleden een gesprek tussen hem en mijn vrouw was geweest. Hij had gezegd – toen hij zijn zin niet kreeg – dat hij pleegzorg zou vertellen dat wij hem niet goed behandelden. Mijn vrouw had iets geantwoord in de trant van: ˜Moet je doen, dan zoeken ze een ander pleeggezin voor je.

Die gespreksflard was nu, in deze bijzondere week, weer bovengekomen.

Op vrijdagochtend zei ik tegen hem dat ik het leuk vond dat hij zoveel over Vincent wist.

Hij wist, half slaperig, even niet wat ik bedoelde.

˜Vincent is een rapper, zei hij.

˜Nee, zei ik, ‘dat is 50 Cent. Ik bedoelde Vincent van Gogh

˜Oh ja, zei hij.

Toen ik daarna Koekie afleverde op school, sprak Willemien, zijn juf, me aan. Mijn hemel, dacht ik toen ze me ernstig aankeek, wat nu weer?!

˜Frans, zei ze. ˜Hij heeft zich zo goed gedragen gisteren. Ze vertelde over de Vincent van Gogh-les die ze hadden gehad en hoe geconcentreerd hij daar naar geluisterd had en hoe hij daarin opging.

Trots als een pauw fietste ik naar mijn werk.

Op zaterdagochtend verloor hij met zijn honkbalteam kansloos van de Sullivans: 29-14. Hij speelde niet goed, maar daar zat hij niet mee, zeker niet nadat hij na afloop eindelijk zijn officiele OVVO-clubtenue kreeg. Dat wilde hij die dag, en eigenlijk de rest van zijn leven, niet meer uitdoen. Voor het eerst hoorde hij echt ergens bij en dat moest de hele wereld weten. Het was een mooie afsluiting van een emotionele week met een paar dalen, maar vooral veel hoge pieken. Van de hemel naar de hel en weer terug.

Reageer op artikel:
Koekie gaat van de hemel naar de hel en terug
Sluiten