Koekie heeft alweer een doorbraak

redactie 21 jun 2018 Blogs

Op woensdag na de honkbaltraining bleven er nog drie spelers hangen: Arend, Finn en Koekie, onze 11-jarige pleegzoon. Ze kwamen in een bouwput vol met modder terecht. Koekie’s schoenen, door hemzelf tijdens onze vorige vakantie voor 21 dollar aangeschafte grijze Nikes, waren niet langer herkenbaar vanwege de troep.

‘Goed gedaan,’ zei ik op de door hem weinig gewaardeerde ironische toon. Maar deze keer had hij een antwoord. ‘Mijn vrouw vermoordt me als ik thuiskom,’ zei hij met een grote grijns op zijn gezicht. Stefan, Arend’s vader, klapte bijna dubbel van het lachen.
Grappig was het, dit zinnetje dat hij van mij geleend had. Ik mag dat graag zeggen als ik alleen of samen met Koekie iets geflikt heb. ‘Céline vermoordt ons’ of ‘Mijn vrouw vermoordt mij’. Het kwam er nu bij hem erg overtuigend uit.

Koekie heeft de laatste tijd weer menige doorbraak beleefd. Ik zie hem slim rekenen op de Rekentuin-site, ik hoor hem intelligent rappen, de moppen die hij de laatste tijd vertelt hebben kop en staart, als hij ons iets voorleest dan respecteert hij vragen, punten en komma’s in plaats van het als een verzameling losse woorden in het tempo van een waterval uit zijn mond te laten komen.
Dit is hetzelfde jongetje dat ik eind mei 2009 voor het eerst ontmoette in een kantoor van Jeugdzorg en dat tijdens het uur dat we met zijn familie in een kamer doorbrachten geen woord zei. Hij schreef slechts met een krijtje op een schoolbord: ‘Ik ben slim.’ Verder schurkte hij steeds tegen mijn vrouw aan en liet hij zich door haar lief terug aanraken.

Het heeft in mijn ogen allemaal verschrikkelijk lang geduurd. Goed praten, rekenen, schrijven, lezen. We hebben nimmer getwijfeld aan zijn intelligentie. Na de uitslag van de test, waar hij op meerdere fronten bovengemiddeld uitkwam, was er echt nog maar één reden te bedenken waarom het niet opschoot: dat het voor hem geen enkele zin had zijn best te doen en wat dan ook te leren, omdat hij toch wel weer weg zou moeten en ergens anders weer een nieuwe start zou moeten maken.
Maar die hindernis lijkt hij genomen te hebben. Hij wil leren.

Afgelopen week schreef hij een kaart aan een vriend van ons die in de gevangenis zit. Die stond vol met grappige en soms ook ter zake doende vragen. ‘Hoe gaat het met jou?’ leek me al een goede opening. ‘Mag je in de gevangenis geen gel gebruiken?’ vond ik er ook echt toe doen, want de vriend had ons net een foto van hemzelf gestuurd. Ook ter zake was: ‘Zitten handboeien strak?’ En origineel vond ik: ‘Heb je Holleeder (door Koekie geschreven als Holeder, maar we gaan in deze fase niet op elke slak zout leggen) ontmoet? Is hij aardig?’
De hele kaart stond volgeschreven. ‘Coole kaart,’ zei ik complimenteus.

Klein probleempje in deze doorbraak is dat hij nu weer de neiging heeft om door te slaan. ‘Weet je wie er na mij het beste kan rekenen in de klas?’ is dan weer een typische Koekie-zin. Als-ie iets goed kan, dan vindt hij al snel dat hij het beter kan dan wie ook. ‘Wie vond jij na mij de beste met honkbal?’
‘Ik maak me over één ding ongerust,’ zei Nancy, zijn juf. ‘De tweede week na de pinkstervakantie hebben we toetsen. En hij heeft op het moment iets te veel zelfvertrouwen.’

‘Ja,’ zei ik. ‘Dat heb ik bemerkt. Maar ja, zo gaat dat met Koekie. Eerst te weinig zelfvertrouwen, dan te veel.’

Onze kleine pleegzoon is een man van uitersten. Persoonlijk kan ik dat wel waarderen. Het is een van die eigenschappen die ervoor zorgen dat het leven met hem nooit saai wordt. Er mogen nog best wat dingen verbeteren en veranderen aan hem, maar laat hem nooit doorsnee worden.
Ach, waarschijnlijk is dat niet iets waar ik echt bang voor hoef te zijn.

Reageer op artikel:
Koekie heeft alweer een doorbraak
Sluiten