Koekie heeft één eigenschap die verder niemand heeft

redactie 21 jun 2018 Blogs

Een tijd geleden gingen mijn vrouw en ik met Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, koffie drinken in café Gruter. Koekie waren we al snel uit het oog verloren. Toen het tijd was om weg te gaan, zagen we hem aan tafel zitten bij Hans Teeuwen. Daar was hij een stellage aan het maken van bierviltjes. Ik zei tegen Teeuwen: ‘Ik hoop dat-ie niet lastig is geweest.’ Teeuwen zei: ‘Nee, helemaal niet.’

Mijn Panorama-collega Peter van de Kraats zei dat hij deze stukjes de laatste weken wat somber vond. ‘Nou, we hebben ook wel het een en ander meegemaakt,’ zei ik tegen hem. ‘Onderzoeken, rechtszaken, spannende bezoeken. En vergeet niet, het is crisis. Banen staan overal op de tocht, het zijn barre tijden.’

Wat hij waarschijnlijk bedoelde te zeggen was dat ik hier vergat te melden dat het eigenlijk hartstikke goed met Koekie gaat. Laatst maakte hij hem weer eens mee bij de lancering van de culinaire Panorama met gasthoofdredacteur Julius Jaspers. Op dat feestje amuseerde Koekie, in gezelschap van de twee zonen van Van de Kraats, zich kostelijk. Hij bewoog zich door de tv-studio alsof hij daar dagelijks kwam, at meer garnalen dan wie ook en had constant een stralende gelaatsuitdrukking. De foto die ik van de kleine Koekie en de reusachtige Julius heb, is geweldig. ‘Schrijf eens over zijn onbevangenheid,’ zei Van de Kraats.

Ik vind het inderdaad een wonder, de positieve energie waarmee hij in iedere nieuwe situatie stapt. Elke dag begint, als hij eenmaal echt wakker is, met verwachtingsvolle vreugde. Hij gaat er blind vanuit dat alles leuk zal gaan worden. Mensen die hij voor het eerst gaat ontmoeten, zijn een plezierige toevoeging aan zijn toch al aangename leven. Ik zal nooit en te nimmer Hans Teeuwen aanspreken, dat durf ik niet. Koekie gaat bij hem aan tafel zitten, omdat hij denkt: ‘Aardige man.’ En Teeuwen denkt waarschijnlijk: ‘Leuke jongen.’ Ze voeren verder geen gesprek, ze zitten gewoon bij elkaar.

Het geval Teeuwen is geen uitzondering. Zo stapt hij iedere situatie in. En die positieve instelling van Koekie wordt altijd beloond. Ik heb nog niet meegemaakt dat iemand hem afwees. Dat kan ook niet als je in zijn ogen kijkt. Zijn vrolijkheid en openheid verrijken op dat moment ook jouw leven.

Vorige week donderdag was zijn school gesloten. De leerkrachten hadden een studiedag. Koekie bracht de dag door met oma, die inmiddels 83 is en voor wie Koekie ongekend veel respect heeft, meer dan voor wie ook. Ze gingen samen naar de Hermitage. Je denkt: museum, saai! Koekie denkt: museum, wat een avontuur! Urenlang amuseerde hij zich met de Van Gogh-speurtocht. Hij kwam opgetogen thuis met een grote prentbriefkaart van zijn favoriete schilderij. Nu hangen De Aardappeleters in zijn kamer.

Het is de grote zegen in Koekie’s leven. Ik weet niet of je het onbevangenheid moet noemen, of naïef positivisme, of levensvreugde. Ik weet wel dat het een eigenschap is, die hem meer dan wat ook een goed leven bezorgt. En als ik het niet erg mis heb, zal dat er voor blijven zorgen dat hij ook later een goed leven heeft.

Reageer op artikel:
Koekie heeft één eigenschap die verder niemand heeft
Sluiten