Koekie heeft een excuus om niet zijn best te doen

redactie 21 jun 2018 Blogs

Koekie, onze donkere pleegzoon die in april 10 wordt, heeft de leeftijd bereikt dat er vragen aan hem gesteld worden. De kinderen in zijn klas en op de naschoolse opvang zijn nieuwsgierig. Ze zien dat hij opgehaald wordt door een blanke vrouw of een blanke man op leeftijd (52 en 55) en willen weten hoe dat zit.

Hij haat die vragen. En hij haat de antwoorden die daarbij horen. Het liefst doet hij of hij de vragen niet hoort en antwoordt hij niet. En soms hangt hij ook een of ander kulverhaal op om er vanaf te zijn. Zo zijn er kinderen die denken dat zijn moeder en vader dood zijn en zo zijn er kinderen die denken dat Celine en ik zijn moeder en vader zijn.

Logisch.

Ook logisch is dat anderen rekening houden met zijn situatie. Kinderen, juffen: ze hebben allemaal een beetje te doen met hem. Hij heeft een keihard leven achter zich, in alle opzichten. En iedereen vindt dat eigenlijk best een goede verklaring voor zijn gedrag; dat hij zich niet kan concentreren, dat hij liever speelt dan leert, dat hij soms letterlijk of figuurlijk ˜verdwijnt'.

Niet logisch en inmiddels ook niet meer acceptabel is dat hij zelf ge- en misbruik begint te maken van die status. ˜Maar ik ben een pleegkind, zegt hij zo nu en dan. Natuurlijk weet hij dat hij anders is dan de anderen. Hij krijgt meer aandacht dan anderen van de pianojuf, van de schooljuf, van de naschoolse juf en van ons. En hij weet waarom, zoals hij ook weet waarom hij wekelijks een bezoek aan de psycholoog brengt.

In het weekend tijdens het eten, spraken we er met zijn drieën over. We hadden, zo zeiden we, begrip voor hem. Het was niet gebruikelijk dat je niet bij je echte vader en/of moeder woonde. We wisten heus wel dat het fijner was bij je echte moeder te wonen, maar zo was het nu eenmaal niet. ‘Je woont bij ons, je blijft bij ons wonen,’ zei mijn vrouw.

˜Maar ik ben liever bij jullie, zei hij.

˜Waarom? vroegen wij.

Daar kwam hij niet helemaal uit. Iets met eigen kamer, reizen, kleren, Artis.

Verdere vragen werden niet meer beantwoord.

˜Ik praat toch ook met jou over mijn moeder, zei ik.

˜Maar jij bent geen pleegkind, zei hij.

Daarna stopte hij de vingers in zijn oren, waardoor mijn vrouw en ik harder moesten gaan praten. ˜Luister Koekie, zei mijn vrouw. ˜Je bent nu bijna 10. Je moet echt gaan praten over de dingen waar je over nadenkt en waar je mee zit. Als je verdriet hebt of als je boos bent, moet je zeggen waarom. Wij weten het anders ook niet.

Ze haalde het voorbeeld aan van de pianoles bij juf Jeanette, waar hij de laatste keren lethargisch op de kruk had gezeten. ˜Is het te moeilijk, is het te makkelijk, is het saai¦ Zeg het! Dan weet Jeanette wat ze moet doen.

Toen hij de vingers weer uit zijn oren had gehaald, sloot mijn vrouw het gesprek af. ˜Je bent een pleegkind, zo is het nu eenmaal. Maar je bent nu al heel lang hier, dus dat is geen excuus meer. Als je pianoles wilt, dan doe je dat serieus, honkballen en dansen¦ als je dat wilt dan doe je het serieus. En we weten dat je slim bent, dat is gebleken toen je getest bent. Dus je gaat nu echt leren. Je weet zelf dat je achterloopt en dat gaan we de komende tijd inhalen. Begrijp je dat?

Hij knikte. ˜Mag ik nu van tafel? vroeg hij.

Reageer op artikel:
Koekie heeft een excuus om niet zijn best te doen
Sluiten