Koekie heeft een gammele dinsdag en een goede vrijdag

redactie 21 jun 2018 Blogs

Dinsdag raakte Koekie, onze 12-jarige pleegzoon, weer eens de kluts kwijt. De telefoon ging, hij nam op. Het was een van zijn kleine zusjes. Na het zusje volgden nog broertjes, zijn moeder en de man van moeder. Het ongeluk zat in een klein hoekje: het zusje dat vroeg wanneer hij weer thuis kwam wonen.
Dat bracht hem zo in verwarring dat hij even geen woord kon uitbrengen.
Kort daarna kreeg hij een huilbui en ging hij vroeg naar bed.

Het blijven confrontaties met gevolgen. Hij is weliswaar sterk geworden, maar nog niet zo sterk dat hij dit allemaal langs zich af kan laten glijden. Zo’n vraag van zijn zusje zorgt toch automatisch voor een kettingreactie in zijn hoofd. Hij woont nu al ruim de helft van zijn leven niet meer thuis, kent sommige van zijn broertjes en zusjes nauwelijks. Hij kan zich niet meer voorstellen dat hij vertrekt bij ons, kan zich ook niet voorstellen dat hij nog teruggaat naar zijn oorspronkelijke thuis. Wíj zijn nu zijn thuis. Het moet over en uit zijn met de veranderingen. Hij is hier geworteld. Hier wil hij blijven tot hij ooit een vrouw tegenkomt met wie hij zou willen wonen. Zo ziet hij het en hij wil niet dat daaraan getornd wordt.

Tegelijkertijd weet hij dat er zo nu en dan nog rechtszaken zijn. Over ondertoezichtstellingen, over de ouderlijke macht en voogdij. De zekerheid in zijn leven is nog steeds niet honderd procent. Dus is zo’n vraag van zijn zusje toch weer een kleine tijdbom. Mijn vrouw en ik vroegen ons af wat nou het motief was om dit tegen Koekie te zeggen. We waren verbaasd en boos.

Gelukkig was hij de volgende dag weer zijn opgeruimde en levenslustige zelf en zag ik de kans schoon een volgende horde op te werpen. ‘Koekie,’ zei ik, ‘vrijdag breng ik je weer eens naar school, kan ik meester Bert een fijne vakantie wensen en even met hem praten.’
‘Neeee!!!’ zei hij. ‘Dat wil ik niet.’

Hoewel ik hem tot het tegendeel bewezen is altijd geloof – hoe onwaarschijnlijk de verhalen soms ook zijn – zette me dat toch aan het denken. Hij meldde ons steeds weer dat hij de toetsen (hij is in een keer van groep 5/6 naar groep 8 gegaan) goed gedaan had. Acht, negen, negenenhalf, tien. Zijn taalgevoel nam schrikbarend toe, dat merkten we wel. Ik zag hem in de weer met spreekwoorden op de site ‘taalzee’ en was onder de indruk. Hij leerde bij als een tierelier. Maar goed, ik vond het toch wel geruststellend om de laatste dag voor de vakantie meester Bert even in de ogen te kijken.

Tien minuten nadat ik op vrijdag de school binnenliep, stond ik weer buiten met een rood hoofd. Niet van schaamte, maar vanwege de complimenten. Juf Mariska, die de andere groep 8 doet en hem ook regelmatig onder haar hoede heeft, meldde dat hij na twee moeizame eerste weken helemaal zijn draai gevonden had. Hij ging met sprongen vooruit. Niet alleen dat, ze vond dat ik ook moest weten dat hij in elk opzicht een goede jongen was.
Meester Bert is altijd kort van stof. ‘Je zult schrikken van wat hij kan,’ zei hij op de gang tegen mij. Hij liet een korte stilte vallen. Om te vervolgen met: ‘In goede zin.’
‘Is hij thuis ook zo onrustig?’ vroeg meester Bert daarna. Ik keek hem vragend aan. ‘Hij zit nooit stil.’ Er hoefde, zo begreep ik, maar iemand te zuchten achterin de klas, of Koekie draaide zich om, hij reageerde op iedereen en alles, bemoeide zich overal mee. Meester Bert, die Koekie helemaal voorin de klas had neergezet, werd er wel eens nerveus van en was dan ook van plan hem na de vakantie naar achteren te transporteren.

Toen Koekie die dag thuiskwam van school, was hij toch benieuwd wat ik over hem te horen had gekregen. ‘Alleen maar goed nieuws,’ zei ik.
‘Wist ik toch,’ zei hij.

Na de gammele dinsdag was het al met al een goede vrijdag. Wat ons ruim vier jaar de meeste kopzorgen heeft bezorgd, lijkt opeens geen enkel probleem meer te zijn.

Reageer op artikel:
Koekie heeft een gammele dinsdag en een goede vrijdag
Sluiten