Koekie heeft een handicap en ik ook

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het lijkt een eeuwigheid geleden. Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, was net bij ons en ik zei of deed iets wat hem niet aanstond. ˜Dat zeg ik tegen pleegzorg, zei hij. Het was een dreigement. Ik weet niet meer hoe ik reageerde. Ik weet ook niet of ik het tegen mijn vrouw gezegd heb. Ik weet wel dat het me in verwarring bracht. Uiteindelijk analyseerde ik het op zo'n manier dat het in ieder geval geen pijn deed. We hadden gewoon te maken met een veteraan in de pleegzorg, iemand die wist dat hij en wij aan jeugd- en pleegzorg waren overgeleverd. Het was ook het dreigement van een toen net 8-jarig jongetje dat geen enkel vertrouwen had in onze goede bedoelingen en die verder alleen maar kon hopen op een fatsoenlijke behandeling.

Dat is de ultieme en steeds terugkerende handicap in zijn leven. Hij weet niet of hij altijd bij ons mag blijven. Daarover beslist hij niet, daarover beslissen wij niet.

Mijn handicap, zo realiseer ik me regelmatig, heeft daar ook iets mee te maken. Koekie is niet van ons. Wij hebben hem te leen gekregen. Op een geleend boek ben je extra zuinig, dat wil je het liefst in dezelfde staat teruggeven als je het ontvangen hebt. Het leest minder relaxed.

Wat maanden geleden ontstond er een discussie over val-les. Kinderen moesten leren vallen. Ik las een stukje op Geen Stijl waar ik het hartgrondig mee eens was. Citaat: ˜Een valdiploma haalde je vroeger door van een schommel af te springen en je onderkin als schokdemper te gebruiken. De ijzeren kartelrandjes van je BMX na een dag crossfietsen diep in je scheenbeen zien staan. Drie meter remweg aan grind uit je knieen moeten peuteren tijdens het oorlogje spelen. Een gat in je hoofd omdat je weer eens uit een boom lazert. Aufrotten met je pamperacademie. Elk litteken, elk ziekenhuisbezoek, elke druppel bloed dat je als kind meemaakt, maakt je uiteindelijk tot een volwassene die wat durft.

Die lol kan ik Koekie niet gunnen. Ik denk dat ik voorzichtig moet zijn met Koekie. In elk opzicht. Een kind dat van jezelf is, durf je – zeker als het bijna 10 jaar oud is – gerust een paar uur alleen te laten. Dat doen wij niet. Ik zou, als Koekie mijn eigen kind was, hem best in zijn eentje met de tram naar school durven laten gaan. Zelf ging ik zonder begeleiding op 5-jarige leeftijd naar de kleuterschool en die school lag een stuk verder van ons huis af dan Koekie's school nu. Maar Koekie wordt iedere ochtend keurig door mijn vrouw of mij gebracht. Als hij gaat skateboarden moet hij een helm op, als hij fietst laat ik hem geen seconde uit het oog.

Ik zou soms ook zeker harder optreden als hij echt van mij was. Hij maakt te vaak een zooitje van school. Nu is het praten, praten en nog eens praten om hem in te laten zien dat zijn gedrag nergens toe leidt. Ik zeg niet dat ik hem een corrigerende tik zou geven, maar nu schaam ik me al als ik het stilletjes denk.

Het pleegouderschap beperkt, kortom, de opvoedmogelijkheden. Ik mocht vroeger thuis letterlijk en figuurlijk ongelukken maken en krijgen. Dat kunnen wij ons niet permitteren.

Overigens heeft Koekie wel de nodige littekens. Die had hij al toen hij bij ons kwam. Het lijken me niet de littekens uit het Geen Stijl-stukje. Deze komen uit een andere hoek, maar daarover misschien later meer.

Nu, om af te sluiten, de mededeling dat Koekie na die ene keer nooit meer gedreigd heeft. Dat vat ik op als een compliment van hem voor mijn vrouw en mij.

Reageer op artikel:
Koekie heeft een handicap en ik ook
Sluiten