Koekie heeft last van verwende aperigheid

redactie 22 jun 2018 Blogs

Afgelopen week had Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, een aanval van verwende aperigheid. ‘Waar gaan we eten?’ vroeg hij mij toen ik hem ophaalde van de naschoolse opvang.

‘Gewoon thuis,’ zei ik.
‘Waarom eten we niet bij oma?’ vroeg hij.
‘Omdat we thuis eten,’ zei ik.
‘Wat eten we?’ vroeg hij.
‘Spruitjes, geloof ik,’ zei ik.
‘Nououou,’ zei hij zeurderig zonder enig enthousiasme.
‘Jij vindt spruitjes lekker,’ zei ik.
‘Ja, bij oma,’ zei hij.

Ik wilde hem achter het behang plakken en toen we samen naar huis fietsten, was ik niet erg aardig en gezellig. Op een gegeven moment zei ik: ‘Ik wacht op excuses. Dat ondankbare gedrag kan niet.’

‘Het was maar een grapje, Frans,’ zei hij.
‘Als het een grapje was, dan was het geen erg leuk grapje,’ zei ik.

De volgende ochtend toen hij bij mij aan tafel zat met een boterham en een glas melk voor zich, vroeg hij: ‘Wie brengt mij naar school vandaag?’
‘Ik,’ zei ik.
‘Nououou,’ zei hij, ‘waarom niet Céline?’

Ik moest mijn tong eraf bijten om niet op luide toon het volgende zinnetje eruit te gooien: ‘Als het je niet bevalt hier, kleine verwende prins, dan ga je toch ergens anders wonen.’ Nou weet ik dat ik verdomd veel tegen Koekie kan zeggen, maar dat dit dreigement verboden terrein is.

Op het werk had ik het erover met mijn collega Peter, vader van twee zonen, de ene wat jonger, de ander wat ouder dan Koekie. ‘Ik zeg dat wel eens,’ zei hij. ‘En ik begrijp dat jij dat absoluut niet mag, hoe graag je het soms ook zou doen.’ Mijn vrouw kon zich ook goed soortgelijke zinnen uit de mond van haar vader herinneren, regelmatig uitgesproken als iemand prinsen- of prinsessengedrag vertoonde. ‘Het is hier geen hotel!’ Kortom, het is een door de jaren heen veelvuldig gehanteerd opvoedinstrument.

Later in de week ontving mijn vrouw het bericht dat een jongen die ochtend op school van iedereen afscheid had genomen. Ik kende hem, het was bepaald geen vriend van Koekie. Als ze samen op de naschoolse zaten, gingen alle alarmbellen rinkelen. Ik dacht dat hij bij pleegouders woonde, volgens Koekie was hij geadopteerd. Nu hadden zijn, zoveel begreep mijn vrouw, adoptie- of pleegouders de handdoek in de ring gegooid; het ging niet meer.

Ik had verwacht dat Koekie hierdoor van streek zou zijn, dat hij het op zijn eigen situatie zou betrekken. Niets was minder het geval. Hij was verlost van een jongen met wie hij niet goed kon opschieten. Mijn vrouw en ik verbaasden ons. Schijnbaar voelde hij zich zo zeker en veilig bij ons, dat hij niet meer te raken was door dit soort gebeurtenissen. Hij dacht niet meer de hele tijd dat-ie zelf weggehaald of weggestuurd zou worden. Een doorbraak. Misschien mag ik in de toekomst, als hij weer zo’n aanval van koninklijk gedrag krijgt, gewoon zeggen dat als het hem hier niet bevalt, hij zijn heil maar elders moet gaan zoeken. Of overschat ik nu het incasseringsvermogen van Koekie?

Overigens waren de dagen erna met Koekie weer een feest en klaagde hij nergens over. Integendeel. Het eten was lekker en hij vond mij goed gezelschap als ik hem naar school bracht.

Reageer op artikel:
Koekie heeft last van verwende aperigheid
Sluiten