Koekie heeft steeds minder nachtmerries

redactie 21 jun 2018 Blogs

Nog steeds heeft Koekie nachtmerries. Dan komt onze 9-jarige pleegzoon 's ochtends naar beneden met een zorgelijk gezicht en met ogen die op huilen staan. Zijn brood, zelfs als er worst en mosterd opzit, blijft dan lang onaangeroerd.

Wij vragen: ˜Wat is er Koekie?

Hij antwoordt niet.

˜Waar denk je aan, Koekie? vragen wij.

Hij antwoordt niet.

˜Heb je raar gedroomd, Koekie? vragen wij.

Er zijn meestal drie vragen nodig om een antwoord te kijken. Dat antwoord luidt: ˜Ik wil niet bij jullie weg. Of de variatie: ˜Ik wil bij jullie blijven.

Het zijn de momenten waarop nog steeds ons hart breekt. Koekie is klein voor zijn leeftijd, maar dan wordt hij nog kleiner, dan is hij geen 9 maar 5. Dan vragen we ons af of hij altijd met die onzekerheid blijft zitten. Steeds weer zeggen we: ˜Koekie, natuurlijk blijf jij bij ons, altijd. Maar hij weet gewoon dat wij dat weliswaar zeggen en hartgrondig menen, maar dat er ook altijd weer mensen zijn die anders kunnen beslissen. Een rechter bijvoorbeeld.

Er dreigde onlangs een rechtszaak bij Nieuwe Revu, waar ik hoofdredacteur ben. Ik legde Koekie uit wat er aan de hand was. ˜Dus het kan zijn dat ik bij een rechter moet verschijnen, zei ik tegen hem. ˜Doe je hem de groeten van Koekie? zei hij op ernstige toon.

Omdat hij het zo serieus zei, was het ontzettend grappig. Maar het was meer dan grappig: hij weet dus wat een rechter doet en hij weet dat een rechter zeggenschap over zijn leven heeft en dat hij die daarom te vriend moet houden. Een jongen van 9 mag eigenlijk niet denken dat hij rechters te vriend moet houden.

Nog een recente gebeurtenis. We liepen door de Kalverstraat. Daar is de kerk ˜Kwartier voor God'. De laatste tijd had hij niet meer zoveel met God en het geloof, maar nu wilde hij opeens naar binnen. Er moesten drie kaarsjes aangestoken worden. Het is de manier om erachter te komen wat er in hem omgaat, want we hebben hem verteld dat je voor elk kaarsje iets mag wensen.

Kaarsje 1: ˜Ik wil dat ik bij Frans en Celine blijf.

Kaarsje 2: ˜Voor mijn moeder.

Kaarsje 3: ˜Dat mijn oudere broer terug mag naar mama.

Het was een mooie mengeling van goedheid en egoisme. Als zijn oudere broer, die anderhalf jaar geleden een week bij ons woonde en nu op een zorgboerderij zit, teruggaat naar moeder, dan denkt Koekie dat hij met rust gelaten wordt en hij bij ons kan blijven.

Mijn vrouw en ik hebben eigenlijk maar een wens. Dat er binnenkort een uitspraak komt dat Koekie voor altijd bij ons mag blijven. Deels is dat ook uit egoistische redenen; we houden zielsveel van hem en kunnen ons nog maar moeilijk een leven zonder hem voorstellen. Maar waarom we het vooral willen, is om Koekie's nachtmerries te stoppen, om hem die ene zekerheid in het leven te bieden die hij wil: dat hij daar mag blijven wonen waar hij het liefste woont. Dat is toch niet te veel gevraagd, Sinterklaas, Kerstman en God?

Reageer op artikel:
Koekie heeft steeds minder nachtmerries
Sluiten