Koekie hoeft niet naar een andere school (het vervolg)

redactie 21 jun 2018 Blogs

Meestal zitten we bij gesprekken op school over Koekie, onze 9-jarige zwarte pleegzoon, tegenover een of twee mensen. Afgelopen dinsdag waren we voor het eerst in de minderheid. We zaten aan tafel met ˜maandag tot en met donderdag-juf Esther van groep 5, vrijdagjuf Antien en intern begeleider Hanneke. En nee, het betrof hier geen normaal doordeweeks 10-minutengesprek.

Tachtig minuten lang hadden we het met z'n vijven over Koekie. Over zijn verleden, heden en toekomst. Het probleem heb ik op deze plaats al vaak genoeg geschetst, dus daar zal ik nu kort over zijn: hij kan zich niet concentreren, leert daarom moeizaam, heeft driftaanvallen, loopt voortdurend weg uit de klas, houdt andere kinderen van het werk.

Wij zeiden in het begin van het gesprek dat wij ons goed zouden kunnen voorstellen dat de school de moed opgaf.

Maar, zo klonk het collectief en vastberaden, daar kon geen enkele sprake van zijn. Daarom zaten we niet hier! Nee, we zaten hier om iets te bedenken waardoor Koekie wel ging leren, waardoor hij de anderen niet van het werk zou afhouden. ˜En,' zo zei Hanneke, ˜we moeten ervoor zorgen dat hij zich veilig voelt, dan komt de rest vanzelf.

Ik was ontroerd door de inspanningen die ze zich wilden getroosten. Er kwamen veel ideeen voorbij. Ze wilden hem taken geven in andere klassen, sommige lessen zou hij in andere groepen volgen, als iedereen las kon hij een koptelefoon opdoen met een luisterboek, we spraken over beloningen voor goed gedrag die niet materieel maar immaterieel moesten zijn.

Hier zaten drie vrouwen met ons aan tafel die tot het uiterste wilden gaan voor Koekie. Het raakte me in hoge mate. Ik begreep Koekie's genegenheid voor hen. Over juf Esther had hij zelfs tegen ons gezegd dat-ie haar de rest van zijn verblijf op deze school als juf wilde. En als hij dan naar een andere, grote school moest, dan wilde-ie ook dat juf Esther meeging.

Juf Antien was in haar ideeen de meest onorthodoxe. In haar enthousiasme en met haar energie lijkt ze een beetje op hem, dus die hebben een andere maar ook speciale relatie.

En Hanneke is kordaat. Zij maakt van plannen concrete voorstellen en wilde van ons onmiddellijk het telefoonnummer en adres van Jeugdzorg om daar ook druk te gaan uitoefenen zodat hij binnenkort naar de psycholoog kan.

Iedereen die ik later het verhaal vertelde over deze bijeenkomst was onder de indruk. Naast alle rampverhalen die je hoort en leest over scholen is wat wij hier meemaken inderdaad hartverwarmend. En nou beseffen we heus wel dat het ook met Koekie te maken heeft; hij kan dan bij tijd en wijle een onhandelbare kleine klier zijn, hij is ook een lieve en goede jongen waar je snel van houdt. En iedereen beseft dat het hem in het leven tot nu toe niet meegezeten heeft. Vijf gezinnen in negen jaar… je zou van minder gestoord worden.

Twee dagen later hadden we een gesprek op de naschoolse opvang met juf Frauke. Ze is rustig en, om Koekie's woorden te gebruiken, ˜cool'. Hij heeft veel respect voor haar en zij heeft een natuurlijk overwicht. Ze was vol lof over hem en zijn rol in de groep. We zaten steeds te wachten op die ene bijzin die met ˜maar' begon. Maar die kwam niet. Er was alleen maar vooruitgang te melden. Hij gaf tegenwoordig zelfs toe, als er weer iets raars gebeurd was (deze middag had iemand de douche aangezet bijvoorbeeld) dat hij de dader was.

We fietsten tevreden naar huis. Misschien werd het dan toch nog een goede herfst.

Reageer op artikel:
Koekie hoeft niet naar een andere school (het vervolg)
Sluiten