Koekie huilt en huilt en… huilt

redactie 21 jun 2018 Blogs

Op maandag kreeg mijn vrouw telefoon. Haar gezicht betrok en ze begon onbedaarlijk te huilen. Haar beste vriend Jan van Halm was dood gevonden die dag. Hij was 64. De laatste keer dat ze hem ontmoet had, een week of wat daarvoor, was ze in gezelschap van Koekie, onze 10-jarige pleegzoon. Koekie vond het altijd een feest om af te spreken met ‘jouw oude vriend Jan’, zoals hij hem noemde. Jan was sowieso ongekend grappig en amusant. Dat trok Koekie aan. Maar ook dat Jan niet zijn slijmerige best deed om Koekie te paaien. Hij behandelde onze pleegzoon gewoon als een gelijke en dat kan Koekie zeer waarderen.

Toen mijn vrouws eerste tranen op waren, deelde ze ons het slechte nieuws mee. Koekie’s reactie leek nog het meest op een dijkdoorbraak. Hij begon te huilen, steeds harder, er was geen houden aan. En het ging maar door.

‘Koekie,’ zei mijn vrouw streng, ‘nu ophouden! Het was geen vriend van jou.’
Tussen de tranen door antwoordde Koekie: ‘Hij was zo aardig. Waarom is-ie dood?’
‘Nou Koekie,’ zei ik. ‘Jan was al 64 en heeft niet echt gezond geleefd.’
‘Ja, maar hij was zo aardig,’ zei Koekie weer. ‘En grappig.’
Hij ging weer verder met huilen. Hard harder hardst.
‘Mensen gaan dood,’ zei ik op een manier die suggereerde dat ik de wijsheid in pacht had. ‘Dat is op zich helemaal niet erg. Jan heeft een goed leven gehad, veel gedaan, veel meegemaakt, een hoop lol gehad. Dus zo moeten we nu aan Jan denken. Als de grappigste en leukste man die we ooit gekend hebben.’

Nou, dat was een troost van niks. Koekie was en bleef intens verdrietig. Het was, voor zover wij kunnen nagaan, de eerste dode in zijn leven. De eerste man die hij kende die stierf. Hij wist wat verlies was, dat leer je wel als je in de eerste fase van je leven van hot naar her gaat, als je wordt doorgegeven als een hete aardappel. Maar de dood speelde daar nimmer een rol in, dat had altijd andere oorzaken.

Hij was op school nog nooit zo stil geweest als de volgende dag.
Die avond in bed, voorafgaand aan de dagelijkse portie Harry Potter, hadden we het weer over Jan en over de dood. ‘Maar Jan was aardig,’ zei hij bijna wanhopig. ‘Waarom gaan aardige mensen dood?’
‘Aardig of niet aardig,’ zei ik, ‘alle mensen gaan dood. Celine en ik gaan ook dood. Dat hoort bij het leven.’
‘Ik wil niet dat jullie doodgaan,’ zei hij.
‘Nou, voorlopig is het nog niet zover,’ zei ik geruststellend.
‘Jullie mogen niet eerder doodgaan dan ik,’ zei hij.
‘Nou, voor jou hoop ik van wel,’ zei ik. ‘Jij gaat heel oud worden.’
‘Ja,’ zei hij, ‘maar jullie ook. Jullie moeten wel honderdduizend jaar worden.’

Die mooie wens was voor mij het signaal om voor te gaan lezen. Maar op een of andere manier begreep ik zijn, op het eerste oog nogal overdreven verdriet, wel. Een kind dat te veel nare gebeurtenissen en onaardige mensen heeft meegemaakt, koestert ieder goed moment en ieder halfweg vriendelijk en aardig mens. Aardige mensen moeten in zijn leven blijven, de rest mag weg. Niet andersom. In een rechtvaardige kinderwereld gaan aardige mensen nooit dood.

Reageer op artikel:
Koekie huilt en huilt en… huilt
Sluiten