Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Mijn vrouw is sinds kort werkeloos. Omdat de banen niet voor het oprapen liggen, en er dus nog geen uitzicht is op nieuw werk, hebben we besloten dat dit het moment is om serieus na te gaan denken over crisisopvang. We hebben het er al eerder met Koekie, onze 12-jarige pleegzoon, over gehad. Wat zou hij ervan vinden als er zo nu en dan een kind bij zou komen? ‘Leuk’ en ‘ja’ en ‘gezellig’ luidden samengevat de antwoorden. Hij heeft al kunnen wennen omdat we sinds begin dit jaar een kleinkind hebben, Lina. Het heeft wat aandacht bij hem weggehaald. Soms is dat vervelend. Wil hij een verhaal vertellen, krijgt hij te horen: ‘Ssstttt, Lina slaapt!’ Even – had ik het idee – voelde hij zich gedegradeerd. Lina, zijn nichtje, kreeg wel heel veel aandacht. By the way, daar had ik zelf ook wel eens last van, want ook naar mijn verhalen werd opeens een stuk minder aandachtig, of helemaal niet, geluisterd.

Maar zoals ik plezier kreeg in mijn opa-rol, zo groeide Koekie in zijn oom-rol. Van de kant van Lina is sprake van hevige liefde voor Koekie. Ze vindt alles wat hij doet fantastisch. Ze zit, hevig geconcentreerd en in totale stilte, naar hem te kijken en luisteren als hij piano speelt. Als hij naar haar toeloopt, begint ze te lachen. Als hij met een vinger zacht in haar buikje prikt, giert ze het uit. En als ze bij hem op schoot zit, is ze intens tevreden. Wat mij weer, voor de zoveelste keer, bevestigt in het idee dat Koekie een zorgzame en goede jongen is.

Hetzelfde soort verhaal kan ik vertellen over mijn vrouw. Als ik haar met Lina bezig zie, denk ik: wow, wat ben je goed in de omgang met kinderen, wat vind je daar een goed evenwicht tussen liefdevol en streng. En wat ben je pragmatisch; binnen de kortste tijd vind je voor elk probleem een oplossing. Ik kan, bij wijze van, uren zeuren over haar tekortkomingen als echtgenote, maar als moeder, pleegmoeder, schoonmoeder en oma is ze boven elke vorm van kritiek verheven.

Ik heb niet de behoefte de geschiedenis in te gaan als een mannelijke moeder Theresa. Maar ik heb wel de behoefte iets zinvols te doen in mijn leven. Een pleegkind was een stap in die richting. Maar nu is de situatie daar dat we in staat zijn om nog wat meer te doen. We hebben onderwijl ontelbaar vele verhalen gehoord over hoe moeilijk het is om opvang voor kinderen te vinden in noodsituaties. Het wemelt van de schrijnende gevallen. Wij hebben de kans daar iets aan te doen en een druppel op een gloeiende plaat te zijn. Mijn vrouw is er klaar voor, Koekie zal er goed in zijn en ik speel een niet hinderende rol op de achtergrond. Met Koekie hebben we voor onszelf min of meer bewezen dat we het én leuk vinden én geen totale prutsers zijn.

Binnenkort gaan we weer een extra cursus bij Pleegzorg volgen. Niet acht maandagavonden zoals de eerste keer, maar drie. Ook dat is te overzien. Bij de keuze van de nieuwe kinderen, hoeven we eigenlijk maar met twee dingen rekening te houden: dat Koekie het niet als een bedreiging ziet, dat hij niet gaat concurreren met de tijdelijke gast. Hij of zij mag geen leeftijdgenoot zijn. En het mag geen puber zijn. Want twee puberende kinderen lijkt ons minimaal een te veel.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten