Koekie is arrogant én onzeker. Hoe kan dat?

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Alle meisjes van mijn school zijn verliefd op mij,’ zei Koekie, onze 10-jarige pleegzoon. Hij zuchtte erbij alsof dat niet alleen volstrekt logisch was, maar ook of het hier een zware last betrof.
‘Ik kan het beste voorlezen van alle kinderen in de klas,’ zei hij, op een manier die geen enkele ruimte voor twijfel liet.
‘Ik wil eigenlijk wel een klas overslaan,’ was een andere zin, die laatst uit zijn mond rolde.

Ja, soms kent zijn arrogantie geen grenzen. Dan loopt hij over van zelfvertrouwen, dan is hij ervan overtuigd dat de wereld voor hem open ligt. ‘Ik word tandarts,’ meldt hij ons dan. ‘Ik word honkballer, ik word brandweerman, ik word architect, ik word motorcrosser.’ In zijn hoofd kan alles. Zijn enige probleem, zo lijkt hij te willen zeggen, is dat hij tussen al die opties -vrouwen, beroepen – moet kiezen.

Dat hij op school achterloopt, deert hem geenszins. Als hij wil, loopt hij een jaar achterstand in een maand in. Fluitje van een cent voor hem.
Dat is de ene Koekie.
Maar er is ook een andere Koekie.

‘Ik hoop het,’ antwoordt hij een dag later onzeker op mijn vraag of hij zeker weet dat hij van groep 4/5 naar groep 6/7 gaat.
‘Frans, dit is moeilijk,’ zegt hij als hij een zooitje heeft gemaakt van de sommen op rekentuin.nl. Terwijl het toch dezelfde soort sommen zijn die hij gisteren in een vloek en een zucht foutloos afhandelde.
‘Frans, mag ik bij jou in bed slapen? Ik ben bang,’ zegt hij met een kleine stem. En dan ligt hij, als ik het niet goed vind dat hij bij me slaapt, om half elf nog steeds met de ogen wijd open en de knuffels krampachtig omklemd, in zijn bed. Er zwemt paniek in zijn ogen.

Koekie kan heel groot zijn en piepklein, heel dapper en heel bang, erg zelfbewust en totaal onzeker. De ene stemming kan in een handomdraai omslaan naar de andere.
‘Hij is echt intelligent,’ zei onze vriend Ronald toen we daar vrijdag aten.
‘Ik weet het niet zo zeker,’ antwoordde ik.
‘Jawel,’ zei Ronald, ‘je merkt het aan alles. Geen twijfel mogelijk.’
Ja, eigenlijk weet ik het ook wel. Maar die kennis maakt het zo extreem moeilijk om te accepteren dat hij op school twee jaar achterloopt, dat hij in potentie de beste 10-jarige pianist van Nederland is, maar weigert dat laatste beslissende stapje te zetten.

Iedereen denkt dat Koekie tot alles in staat is. Als hij het maar echt wil. Maar verdorie, waarom wil hij niet echt?
Ik zoek naar de theorie die alles verklaart.
Moet ik weer aan komen zetten met zijn klotige verleden? Moet ik weer tegen mezelf zeggen dat zolang er geen definitieve beslissing valt over zijn toekomst en zijn lot in handen ligt van anderen (jeugdzorg, rechter, et cetera) hij nooit tot het uiterste zal gaan omdat hij weet dat alles hem toch weer afgepakt kan worden?

Nee, heeft geen zin. Ook al kloppen de theorieën, dan nog schiet niemand daar iets mee op. Hij niet, wij niet. Het is wat het is.
En tja, het is natuurlijk ook mogelijk dat alle kinderen zo zijn: afwisselend groot en klein. Dat weet ik dan weer niet, vanwege een totaal gebrek aan opvoedervaring.

Dezer dagen loopt Koekie meestal met een keppeltje op door het huis. Heeft hij van Nick, een klasgenootje, gekregen in ruil voor een oud biljet van 20 shekels. Dus zegt hij nu: ‘Ik ben joods.’
‘Wil jij een frikadel?’ vraag ik hem als ik afreis naar meneer Adriani’s snackbar.
‘Ja, lekker!’ zegt hij enthousiast.
‘Is wel varkensvlees,’ zeg ik. ‘Dat eten joden niet.’
‘Doe dan maar een kaassoufflé,’ zegt hij, iets minder enthousiast.

Ze mogen dan soms wat verwarrend zijn, die twee Koekies, ze zijn vaak ook erg amusant.

Reageer op artikel:
Koekie is arrogant én onzeker. Hoe kan dat?
Sluiten