Koekie is drie dagen doodongelukkig

redactie 22 jun 2018 Blogs

Maandagavond zakt Koekie, onze pleegzoon, weg in een diepe crisis.
De dag ervoor is hij 12 geworden en een van de cadeaus is Voertuig op Water, een buitengewoon ingewikkelde constructie waar ik al hoofdpijn van krijg, alleen door er naar te kijken. Het moet uiteindelijk, als het goed in elkaar gezet is, kunnen rijden op water in plaats van benzine.

Daar knutselt hij uren aan, in alle stilte. Dan is het grote moment aangebroken. Hij denkt dat hij hem aan de praat gekregen heeft en roept Céline en mij. Of we op het balkon willen komen kijken. Door op een knop te drukken, moet er iets gebeuren, iets spectaculairs nemen mijn vrouw en ik aan. Een soort auto die als een raket gelanceerd wordt, zoiets.
‘Zijn jullie er klaar voor?’ vraagt hij.
‘Ja,’ zeggen wij.
Hij drukt.
Niets.
Hij drukt nog een keer.
Niets.
Ik zie het voertuig water lekken.
‘Het werkt nog niet,’ zeg ik.
Mijn vrouw gaat weer naar binnen.
Ik blijf op het balkon een sigaret roken.
Koekie vecht tegen tranen. Hij houdt ze binnen. Ternauwernood.
‘Daar moet je nog even mee aan de slag,’ zeg ik.
‘Alles mislukt in mijn leven,’ zegt hij.
‘Wat zeg je nou?’ vraag ik, omdat ik heel graag wil dat ik het niet goed gehoord heb.
‘Alles mislukt in mijn leven,’ zegt hij opnieuw.
‘Hoe kom je daar nou bij, Koekie?’ vraag ik. ‘Het enige wat er nu is gebeurd, is dat je voertuig het niet doet. Nog niet.’
‘Frans, alles mislukt!’ zegt hij met zachte maar resolute stem. ‘Ik kan dit niet maken. Ik loop achter met leren. Ik ben stom. Mijn leven is mislukt.’
Ik schrik. ‘Koekie, hoe kom je daarbij. Je moet beseffen dat niet alles in één keer lukt. Je moet gewoon nog even verder werken aan dit ding. En wat leren betreft: je wilt het niet. Je doet op school gewoon niet genoeg je best, je hebt er een hekel aan. Je bent slim genoeg.’
‘Misschien ben ik gewoon wel niet slim,’ zegt hij. ‘En denken jullie dat alleen maar.’
‘Nee hoor,’ zeg ik. ‘Wij weten dat je slim bent.’
Ik kijk naar hem en zie een ongelukkige kleine jongen.

Op donderdag, drie dagen na het incident, staat hij in de startblokken als ik thuiskom van mijn werk. Ik kan met moeite één snelle vraag stellen. ‘Hoe was het op school?’ Ik krijg een snel antwoord. ‘Goed.’ Dan, zonder adem te halen: ‘Frans, Céline, kom mee.’ We lopen achter hem aan het balkon op. Hij installeert het voertuig dat hem tot op het bot gefrustreerd heeft, pompt er water in. ‘Zijn jullie er klaar voor?’ vraagt hij.
‘Ja,’ zeggen we in koor.

Hij drukt op een knop en een water spuitende auto gaat ervandoor.
‘Wow!’ zeggen wij. We kijken naar hem. We zien trots en vreugde.
‘Wat goed, Koekie!’ zegt mijn vrouw. Ik kijk alleen maar en zie het gelukkigste kind van de wereld.
‘Ik ben een volhouder, hè!’ zegt hij.

Reageer op artikel:
Koekie is drie dagen doodongelukkig
Sluiten