Koekie is drie jaar bij ons. Feest! Hoewel?

redactie 21 jun 2018 Blogs

Donderdag aten we in een Grieks restaurant om te vieren dat Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, precies drie jaar bij ons woont. Mijn vrouw en ik hadden hem gevraagd om een toespraak te houden ter ere van deze feestelijke gebeurtenis.

‘Ik ben blij dat ik bij jullie woon,’ zei hij. En na een heel korte stilte: ‘Klaar.’
‘Dat is het?’ vroegen wij.
‘Ja,’ zei hij. ‘Zien jullie die kat daar zitten?’ Hij wees naar een bruin-witte kat die in een rare houding tegen een muur aanlag. We begrepen dat dit het teken was om geen woorden meer vuil te maken aan dit jubileum.
‘Mooi gesproken,’ zeiden wij.

De maandag ervoor, tijdens het eten, bespraken we dat binnenkort de mensen van de Kinderbescherming toch echt moesten beginnen met hun onderzoek. Het onderzoek dat moest leiden tot een laatste – en dwingend – advies aan de rechter over een definitief verblijf van Koekie bij ons. Koekie liet weer luid en duidelijk weten dat hij echt niet op een gesprek met de Kinderbescherming of wie dan ook zat te wachten.

Die woorden waren nauwelijks zijn mond uit of de telefoon ging: zijn moeder. Dat was weer lang geleden. Koekie zette onmiddellijk de telefoon op de luidsprekerstand. Hij wil namelijk aan de telefoon niet alleen zijn met mama, daar wordt hij onrustig van. Ze praatten echter met elkaar alsof hun vorige gesprek de dag ervoor had plaatsgevonden. Het ging over ditjes en datjes, familieleden, zijn jongste broertje, school. Hij legde de telefoon bij de piano, speelde wat en mama zong enthousiast mee. Heel relaxed allemaal.

Desondanks kon hij daarna de slaap niet vatten. ‘Ik heb zo’n buikpijn,’ zei hij.
‘Hoe komt dat?’ vroegen wij.
‘Weet ik niet,’ zei hij.
De dagen erna wisselde hij boze buien af met lang huilen.
Had het te maken met dat telefoontje?

Soms voel ik bij het schrijven van deze stukjes een bekraste grammofoonplaat. Een lp die blijft hangen; steeds op hetzelfde moment tijdens hetzelfde liedje. Alles wat er gebeurt lijkt terug te voeren op dat ene: Koekie’s onzekerheid over zijn toekomst. Soms vergeet hij dat en verloopt zijn leven soepel, dan gaat het zoals het dient te gaan in het bestaan van een kind. Dan is er geen vuiltje aan de lucht. School, vriendjes en vriendinnetjes, pianoles, honkballen, computeren, klieren en lief zijn. Dan zijn het de normale ups en downs. Dan vergeten wij dat hij een pleegkind is en nog veel belangrijker: dan vergeet hij dat zelf ook.

Maar altijd weer gebeurt er iets wat de vlam in de pan doet slaan.

Ik overdrijf niet als ik zeg dat hij deze feestweek zeker vijf enorme huilbuien heeft gehad, waarvan er één grensde aan complete hysterie. Hij is ook minimaal drie keer uit woede compleet uit zijn dak gegaan. En echt allemaal uit het niks en over niks. Ik besef dat het veel te simpel is om te zeggen dat het aan die maandagavond lag, het gesprek over het onderzoek en het telefoontje van mama. Maar alles wijst er wel op. En zolang we maar in onzekerheid gelaten worden over Koekie’s lot, zal dat blijven meespelen. Dan zullen we altijd denken dat dit soort incidenten zich niet zouden voordoen, als Koekie echt zeker wist waar zijn toekomst lag.

Het wordt tijd dat het vraagteken achter Koekie’s toekomst nu eindelijk eens vervangen wordt door een uitroepteken. Ieders geduld begint op te raken. Als ik wat langer nadenk over de situatie, vervult me dat met verdriet, machteloosheid, maar vooral ook met een enorme woede. Dit hebben wij niet verdiend na drie jaar Koekie. En wie het zeker niet verdiend heeft, bijna vierenhalf jaar nadat hij thuis vertrok, is Koekie zelf.

Reageer op artikel:
Koekie is drie jaar bij ons. Feest! Hoewel?
Sluiten