Koekie is jarig

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Frans, ik ben bang,’ zei Koekie, onze pleegzoon, nadat ik klaar was met voorlezen. Het was zaterdagavond en het was een prachtige dag geweest.
Hij had me die ochtend rond zessen gewekt. ‘Frans, Frans, wakker worden! Ik ben jarig!’
Hij werd deze dag 11 en het was zijn derde verjaardag bij ons. Mijn vrouw had alles uit de kast gehaald. Taarten gebakken, het huis versierd, samen met Koekie iedereen uitgenodigd. De eerste cadeaus en kaarten stonden al op tafel toen hij opstond.

Een grote doos uit Someren van mijn neef Frens, zijn vrouw Miranda en hun tweeling Lynn en Luna. Alles wat daarin zat, vond hij prachtig, vooral een soort mini mijnwerkerslamp die hij op zijn hoofd kon bevestigen. ‘Hoe weten ze dat ik dat altijd al had willen hebben?’ vroeg hij vol blije verbazing.

Van Fred en Marijke, die jammer genoeg niet konden komen, kreeg hij een kaart met een biljet van 20 dollar, want die weten dat hij al heel lang aan het sparen is voor een iPad die hij deze zomer in Amerika wil kopen. ‘Twee dollar,’ zei hij toen hij het biljet zag. ‘Cool.’ Tot hij goed keek. ‘Nee, niet twee. Twintig. TWINTIG!!!’ Ik dacht even dat zijn hoofd zou ontploffen van ongeloof en vreugde. Hij belde onmiddellijk naar Someren en daarna naar Fred en Marijke om iedereen te bedanken.
En toen moest het feest nog beginnen.
Dat overtrof al zijn verwachtingen. De opkomst was groot. Hij knuffelde en kuste. Hij speelde piano, er werd gezongen, hij kreeg cadeaus, hij kreeg geld. De iPad lijkt realiteit te worden.

Om vijf uur stonden we op baan 18 van bowlingcentrum Knijn. Mijn vrouw, haar dochter Rosa met verkering Adil, Koekie en ik. Voor het eerst haalde Koekie een score van boven de 100 en hij sprong als hij een spare gooide een gat in de lucht om vervolgens Adil uitgebreid te kussen. Daarna, om de dag af te sluiten, aten we nog wat in eetcafé ‘t Vliegertje. Toen ze daar doorkregen dat we een jarige in ons midden hadden, mochten we na het betalen nog niet weg. Er kwam nog een ijsje met een klein vuurwerk op tafel en we zongen nog een keer een verjaardagslied. Ook de mensen aan de tafels om ons heen zongen mee.

Eenmaal thuis ging hij nog even met Adil de straat op om de op afstand bestuurbare helikopter die hij gekregen had van Adil, op wie hij erg gek is, uit te testen.

Maar uiteindelijk werd het toch bedtijd.

En toen, om kwart voor negen, was de nu 11-jarige Koekie bang.
‘Waarom jongen?’ vroeg ik.
‘Ik weet het niet,’ zei hij.
‘Er is geen reden om bang te zijn,’ zei ik.
‘Maar ik ben wél bang,’ zei hij.
Ik wist ook niet waarom. Was het omdat het zo’n mooie dag was geweest en hij misschien toch nog steeds dacht dat hij ooit weer bij ons weg moest en dat er nooit meer van die dagen zouden volgen?
Dus zei ik: ‘We zullen er altijd zijn om jou te beschermen. We blijven eeuwig bij elkaar.’

Reageer op artikel:
Koekie is jarig
Sluiten