Koekie is niet meer zielig

redactie 21 jun 2018 Blogs

Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, nam een klasgenoot mee. Mijn vrouw ging met ze naar het Vondelpark. Toen ze daar een uur waren, belde ze me op mijn werk. ˜De vriend van Koekie heeft me net alles verteld over de inflatie in Zimbabwe,' zei ze. ˜Echt alles.' Bij het ophalen meldde de oma dat de klasgenoot Asperger had en hoe vermoeiend het was om daarmee om te gaan. Mijn vrouw en ik zijn dol op de klasgenoot, maar Koekie vindt het heel moeilijk om met hem te dealen. Koekie wil geen verhalen horen over de inflatie in Zimbabwe of over eilanden in de Stille Zuidzee, Koekie wil spelen en kletsen over jongensdingen. Hij vindt het voorlopig geen goed idee dat de vriend weer komt spelen. In bijna alle situaties is Koekie een uitzonderlijk geval. Hij is een zwarte jongen in een zo goed als witte buurt, overal waar hij komt is hij het enige pleegkind, in zijn honkbalteam is hij de enige gekleurde En het enige pleegkind. Deze lijst is moeiteloos met nog twintig andere dingen uit te breiden.

Het goede van Koekie is dat hij daar niet onder gebukt gaat. Hij lijkt geen enkele last te hebben van gevoelens van uitzonderlijkheid of eenzaamheid. Nergens, behalve op school. De eerste twee jaar dat hij bij ons woonde, zat hij op een gewone basisschool. Binnen de kortste keren had hij uitgedokterd dat ze daar erg gevoelig waren voor zijn achtergrond. Jee, Koekie, best rot en zielig voor je dat je al zoveel hebt meegemaakt. Al die gezinnen waar je al in verkeerd hebt, steeds dat verhuizen, iedere keer opnieuw een andere school, jij zult het wel moeilijk hebben. Koekie maakte schaamteloos gebruik van al die meelevende leerkrachten. Hij heeft een diepgewortelde hekel aan leren, taal en rekenen. En hij is bereid alles in de strijd te gooien om dat niet te hoeven doen. Dus werd hij op school een pleegkind dat zoveel mee had gemaakt, dat het echt onmogelijk voor hem was om zijn werk te doen. ˜Mijn hoofd zit te vol.' In de basis was dat geen leugen. Maar hoe hij dat gegeven gebruikte, deugde van geen kant.

Er kwam een intelligentietest. Uitkomst: niets mis met hem. Maar het kwaad op school was geschied. Hij had zich veel te veel privileges verworven. Beloningen als hij een keer wel wat deed, bijvoorbeeld. De vrijheid om rond te dolen door het schoolgebouw en piano te spelen. En, niet te vergeten, een overdaad aan liefde. Bijna alle leerkrachten waren in meerdere of mindere mate verliefd op hem geworden. Want ook dat wapen was machtig: hij kon verschrikkelijk charmant, lief en aardig zijn. Dat in combinatie met zijn achtergrond, zijn onderontwikkelde concentratievermogen en zijn inmiddels tot megaproporties opgelopen leerachterstand, maakte een langer verblijf op die school onmogelijk. De herfstvakantie is begonnen. De eerste zes weken op de St Paulusschool voor bijzonder basisonderwijs zitten erop. De vijftien andere kinderen in zijn groep hebben stuk voor stuk een gebruiksaanwijzing. Hij is in uitzonderlijkheid links en rechts ingehaald; met iedereen is wel iets aan de hand. Juf Nancy houdt er rekening mee, maar weigert wie dan ook een uitzonderingspositie te geven. Iedereen is voor haar gelijk in zijn ongelijkheid. Koekie heeft geen enkel privilege. Dus rest hem niets anders dan zijn werk te doen.

De laden in zijn tafeltje achter in de klas zijn keurig opgeruimd, in zijn schriften staan kleine opstelletjes, thuis zit hij drie of vier keer per week een kwartier sommen te doen op de rekentuin-site. Voor de herfstvakantie begon waren er twee toetsweken. Hoe die verlopen zijn, weten we nog niet. We moeten het doen met de informatie die Koekie ons verstrekt. ˜Goed gegaan,' is meestal zijn korte samenvatting. De laatste toetsdagen zei hij: ˜Natuurlijk is het goed gegaan, hoef je toch niet te vragen'. Ik hoop dat Koekie inderdaad zijn toetsen heeft gedaan. We zullen het over een tijdje weten. Wat ik ook hoop is dat Koekie de klasgenoot weer eens uitnodigt om te komen spelen. Dat zou ik stoer en cool vinden, zei ik tegen Koekie. Ik vertel hem dat Asperger iets is waar je niets aan kunt doen, dat de klasgenoot niet over de inflatie in Zimbabwe praat om hem te pesten, dat je iemand niet buitensluit vanwege een handicap. ˜Mensen hebben begrip voor jouw situatie, nu moet jij ook eens proberen begrip te hebben voor de situatie van een ander.' Helaas, mijn verzoeken zijn aan dovemansoren gericht. Voorlopig.

Reageer op artikel:
Koekie is niet meer zielig
Sluiten