Koekie is oom geworden en heeft een ziek broertje

redactie 21 jun 2018 Blogs

Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, werd vorige week oom. Dezelfde dag nog zat hij met Lina, want zo heet de dochter van ‘zus’ Rosa en ‘zwager’ Adil, op schoot. Nou weet ik dat je aan een kind dat 15 uur oud is, nog niet heel veel plezier hebt. Je kunt er nog niet mee spelen, ze praat nog niet, ze is alleen maar lief en knap en ontroerend. Voor mij is dat anders. Ik had de redelijk unieke ervaring dat ze, het kwartier dat ik haar op schoot had, met totale toewijding naar me luisterde. Ze wekte de indruk dat ze het fijne verhalen vond die ik haar vertelde.

Wat Koekie vooral deed, voordat het een beetje saai werd, was aardig zijn en zorgzaam naar haar kijken. Maar daarna wou hij toch weer gewoon een computerspelletje spelen en jongensdingen doen met de kersverse vader Adil, zijn beste vriend.

Voorlopig vindt hij het idee van het oom zijn leuker en spannender dan de praktijk. Gretig en graag laat hij foto’s zien van Lina aan iedereen die hij tegenkomt, want cool is het natuurlijk wel: een 11-jarige oom zijn. En ach, de praktijk zal ook nog wel leuk worden, want hij is zorgzaam en beschermend van karakter en die eigenschappen zal hij de komende maanden en jaren vast en zeker kunnen etaleren.

Twee dagen na de geboorte van Lina kregen we bericht uit België van Koekie’s moeder. In een sms’je meldde ze dat haar jongste kind, het 13 maanden oude broertje van Koekie, was opgenomen in het ziekenhuis. Terwijl hij normaal geen liefhebber is van telefoneren met zijn moeder, wilde hij haar nu graag spreken. Want hij mag zijn broertje dan slechts twee keer kort gezien hebben, op zo’n moment is het toch zijn broertje. Toen zijn moeder hem het verhaal vertelde – de baby had groeiproblemen en astma en er was nog geen duidelijke diagnose – werd hij helemaal stil en tamelijk bleek. Mijn vrouw nam de telefoon van hem over. En toen gebeurde er iets raars.

Koekie’s moeder en mijn vrouw hebben een moeizame relatie. Moeder ziet mijn vrouw, logischerwijs, toch als degene die in Koekie’s leven haar plaats heeft ingenomen. Dat geldt niet voor mij, want Koekie’s vader is al lang uit het zicht verdwenen. Ik ben minder bedreigend. Het contact loopt dan ook voornamelijk via mij. Maar nu was er opeens iets wat hun bond. Mijn vrouw die net oma was geworden, moeder die met een zieke baby zat. Dat oversteeg alles. Mijn vrouw stelde haar zoveel mogelijk gerust, leefde intens mee. En ze gaf een tussenstand van Koekie’s leven. ‘Koekie is een grote kerel aan het worden en een zorgzame oom. Hij is een goede jongen en dat is jouw verdienste. Want jij bent zijn moeder. Wat er nu ook gebeurt, met de rechtszaak die gaat komen, op Koekie’s huwelijk zullen we later allemaal samen aanwezig zijn.’

Het is een korte samenvatting van een lang gesprek, dat nauwlettend door Koekie gevolgd werd want soms vraagt hij me wel eens waarom zijn moeder en Céline niet met elkaar kunnen opschieten. Na afloop zei mijn vrouw tegen hem: ‘Fijn hè, dat je moeder en ik gepraat hebben.’

Ja, dat vond hij fijn. Zeker. ‘Maar,’ vroeg hij, ‘wat is een huwelijk?’

‘Twee mensen die trouwen,’ zei ik.

‘Oké,’ zei hij. ‘Sorry hoor, maar dat woord kende ik niet.’

Oom Koekie ging die avond, hoewel hij zich ongerust maakte over zijn broertje, tevreden slapen.

Reageer op artikel:
Koekie is oom geworden en heeft een ziek broertje
Sluiten