Koekie is stronteigenwijs (en heeft faalangst)

redactie 21 jun 2018 Blogs

's Middags heeft Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, nog drie kwartier geoefend met juf Jeanette. Daar hebben ze samen bepaald wat hij vanavond op de piano gaat spelen. Om kwart voor acht melden mijn vrouw en ik ons bij Jeanette, in de als een mini-concertzaal ingerichte kamer. Het is optreedavond. Dertien leerlingen van Jeanette gaan allemaal twee of drie liedjes spelen voor een publiek dat voornamelijk bestaat uit vaders en moeders en andere familie.

Koekie staat ergens halverwege geprogrammeerd. Als hij aan de beurt is, moet hij eerst zijn eerder uitgetrapte schoenen vinden en aandoen (hij doet altijd en overal zijn schoenen uit). Daarna grabbelt hij zijn muziekboeken bij elkaar en dan loopt hij naar voren. Het eerste lied speelt hij vlekkeloos met een even gevoelige als meedogenloos harde aanslag. Zijn kleine zwarte vingertjes lijken gemaakt voor de piano. ˜Ze zijn als was, zal Jeanette later tegen me zeggen.

Nadat er geklapt is, volgt er een discussie tussen Jeanette en Koekie. Voor zover ik het vanaf rij drie kan volgen gaat die over het gekozen repertoire. Hij lijkt niet te willen spelen wat ze samen die middag hebben afgesproken. Uiteindelijk krijgt hij zijn zin. Want anders zou het wel eens nachtwerk kunnen worden. En dus klinkt tussen het repertoire van kinderliedjes en populair klassiek Koekie's versie van de boogie woogie. Bijna zo goed als hij het soms thuis speelt, en zeer swingend.

Als ik later op mijn eigen amateur psychologische wijze terugdenk aan wat er nu precies gebeurde in die vijf minuten is dat eigenlijk Koekie in een notendop. Ten eerste is hij dus stronteigenwijs. Wat juf Jeanette ook probeerde, hij zou en moest de boogie woogie spelen, en niet When the Saints Go Marching In. Als hij iets niet wil, dan zal hij het niet doen. Waar je ook mee dreigt, wat voor beloning je ook in het vooruitzicht stelt. Ten tweede durfde hij het niet aan om dat eerder afgesproken nummer te doen. Het stond nog niet zolang op zijn repertoire en hij vreesde dat het een afgang zou kunnen worden. Faalangst dus. Het is een terugkerend thema; de niet te overwinnen angst om fouten te maken. Alleen de dingen willen doen waarvan hij zeker is dat hij ze kan. Het is een combinatie waar mijn vrouw en ik het als opvoeders moeilijk mee hebben: stronteigenwijs zijn en enorme faalangst hebben. Ik weet niet wat ik ermee aanmoet. Het enige wat ik wel weet, is dat hij zich daar zelf mee tekort doet, dat hij de mogelijkheden die hij heeft daardoor onbenut laat.

Iets soortgelijks gebeurt er met tekenen. Er zijn, zonder overdrijven, minimaal 612 tekeningen van auto's van zijn hand in omloop. Die auto's zijn steeds meer op elkaar gaan lijken. Koekie, zegt mijn vrouw, ˜kun jij nog even een tekening maken voor op de verjaardagskaart van oma? En jawel, daar is-ie weer: de auto. Op de kamer van Astrid, de directrice van zijn school, hangt een tekening van Koekie: een auto. ˜Hij tekent alleen maar auto's, zei ze een maand of wat geleden tegen me.

Laatst zat ik aan tafel, achter mijn computer. ˜Blijf stil zitten Frans, zei Koekie, die tegenover me zat, dwingend. Hij was mij aan het tekenen. Het duurde een minuut of tien en toen lag er een buitengewoon gelijkend portret van me. Met een paar treffende details, zoals mijn onverzorgde sik en mijn rare neus.

Dat is dus de staat waarin Koekie verkeert.

En vaker dan dat hij een auto heeft getekend, heb ik tegen hem gezegd dat hij moet durven; dat fouten maken geen enkel probleem is, dat niet proberen en geen risico's nemen de doodzonde is. Maar stronteigenwijs als hij is, accepteert hij dat niet. Dus zullen er nog vele tekeningen van auto's volgen en zal hij voorlopig, als er mensen in de buurt zijn, de boogie woogie spelen.

Reageer op artikel:
Koekie is stronteigenwijs (en heeft faalangst)
Sluiten