Koekie is weer even pleegkind

redactie 21 jun 2018 Blogs

Woensdag kregen wij bezoek van Lucretia. Zij is onze nieuwe contactpersoon bij Jeugdzorg, een van de instanties waar je als pleegouders mee te maken hebt. Koekie, onze inmiddels 12-jarige pleegzoon, heeft al meer dan de helft van zijn leven te maken met allerlei instanties, maar is desondanks iedere keer weer zenuwachtig als er iemand langskomt. Jeugdzorg, Pleegzorg, Raad van de Kinderbescherming, dat zijn de drie smaken.

Hij was deze middag volstrekt zichzelf niet. Stil en met de blik naar beneden zat hij aan tafel. Na tien minuten verloste ik hem uit zijn lijden en zei dat hij nu wel mocht gaan computeren. We voerden het gesprek wel zonder hem. Opgelucht spoedde hij zich weg.
In de regel zijn het stuk voor stuk leuke mensen die wij over de vloer krijgen. Maar het zijn er wel veel en vooral: ze lossen elkaar iets te snel af. Bij de Kinderbescherming, die zich melden als er een rechtszaak met vergaande consequenties aankomt, staat de teller op één. Bij Pleegzorg zijn we inmiddels beland bij begeleider nummer twee en de koploper is Jeugdzorg, daar zijn we toe aan de derde begeleider.

Ik begrijp dat het hier banen betreft die veel van je vergen. Het menselijk leed waarmee deze mensen dagelijks geconfronteerd worden, is enorm. De kans op overspannenheid, burn-outs of totaal doordraaien is dus ook groot. Daar heb ik alle begrip voor. Lucretia vertelde dat sinds ze zelf moeder was geworden, ze een andere baan bij Jeugdzorg had genomen. Ze kon het niet meer aan om actief mee te werken aan het weghalen van kinderen bij hun moeder. Dat klonk me heel logisch. Lucretia was, kortom, een aardige, weldenkende, slimme, realistische en doortastende vrouw.

Koekie was snel nadat ze vertrok weer zijn uitbundige zelf. Vroeger zorgde dit soort bezoeken er voor dat-ie vooraf zenuwachtig was en achteraf overstuur. Iedere bezoeker van welke instantie dan ook zorgde voor alarmfase 1. ‘Nee Koekie, je hoeft niet weg bij ons.’ Ik weet niet hoe vaak we dit tegen hem hebben moeten zeggen. Want dat was wat hij iedere keer weer dacht: ze zijn hier om me weg te halen. Zo ging dat namelijk vaak in zijn verleden. Dit soort mensen betekende altijd slecht nieuws.

Van zijn inmiddels zesenhalf jaar durende carrière als pleegkind, verblijft hij nu op een paar dagen na vier jaar en vier maanden bij ons. Genoeg om zekerheid te hebben, genoeg om bij dit soort bezoeken niet meer in paniek te raken – zou je zeggen.

Nou, niet echt dus. Aan Wim, de tweede afgevaardigde van Pleegzorg, is hij inmiddels gewend. Daar kan-ie mee lachen, daarmee kan-ie achter de piano zitten, dat is geen bedreiging meer. Maar de nieuwe Jeugdzorg-mevrouw Lucretia is dat duidelijk nog wel.
Wat er misschien ook nog wel mee te maken heeft, is dat Wim een man is. Van de zeven mensen die over de vloer kwamen voor Koekie waren er twee man: naast Wim ook Mohammed van Jeugdzorg. Op een of andere manier liep dat altijd wat beter. Mannen kunnen in Koekie’s leven nooit zo bedreigend zijn als vrouwen, lijkt het wel. Voer voor psychologen, dus daar waag ik me nu even niet aan.

De afgelopen weken heb ik hier vooral geschreven over de eerste schreden van Koekie op het puberpad. Ik dacht dat we eigenlijk wel klaar waren met het pleegkindverhaal. Na woensdag ben ik daar opeens een stuk minder zeker van. Een pleegkind ben je waarschijnlijk toch voor altijd.

Reageer op artikel:
Koekie is weer even pleegkind
Sluiten