Koekie is zichzelf niet, want Jeugdzorg komt op bezoek

redactie 21 jun 2018 Blogs

Vrijdag zou de nieuwe mevrouw van Bureau Jeugdzorg komen kennismaken. Dus was de voorafgaande week een onrustige voor Koekie, onze 10-jarige pleegzoon. Hij belandde in vechtpartijen, werd meerdere malen boos om niks, had een grote mond, was soms in zichzelf gekeerd, en op de vrijdag zelf werd hij vroeg wakker en kleedde hij zich aan zonder dat we hem zes keer hoefden te zeggen dat hij zich aan moest kleden.

Hoe anders hij zich gedroeg door dat naderende bezoek, bleek ook uit zijn gedrag op school. Het was week een van twee toetsweken. Toetsen heeft hij de twee jaren op zijn vorige school slechts zeer gedeeltelijk maar meestal helemaal niet gemaakt. Hij deed, als iedereen daarmee bezig was, gewoon zijn eigen ding: piano spelen, op de wc zitten, ronddolen door de gangen. Nu, als we zijn verhalen mogen geloven, heeft hij alle toetsen gemaakt. Een keer deelde hij ons zelfs mee dat hij alles goed had. ˜Denk ik wel, ja, zei hij. ˜Alle 25 vragen.

Ze heet Astra, is 28 en Surinaams. Ze arriveert een minuut voor de afgesproken tijd van half vier. Na de kennismaking stellen wij voor dat de zenuwachtige Koekie haar zijn kamer laat zien. Ze blijven ruim twintig minuten boven. Hij toont haar zijn cd-verzameling en zijn fotoboeken. Als ze samen weer beneden zijn, speelt hij piano voor haar.

Daarna praten mijn vrouw en ik met Astra. We zijn verrast door haar kennis van de situatie. Ze heeft alle beschikbare papieren en dossiers doorgenomen, zo lijkt het. Ze is een aangename mix van vriendelijkheid en zakelijkheid. We zijn onder de indruk.

Zonder veel omhaal van woorden vertelt ze ons dat het gebruikelijk is dat een ondertoezichtstelling eigenlijk maar twee jaar duurt, dat er daarna niet steeds met een halfjaar verlengd wordt, zoals het nu gebeurt in de zaak van Koekie. Want die is onderwijl al drieeenhalf jaar onderdeel van het pleegzorgcircus. Ze vertelt dat de Kinderbescherming dus nu een onderzoek zal starten, dat uit gaat monden in een advies aan de rechter. Koekies moeder zal gehoord worden, mijn vrouw en ik, zijn lerares op school, zijn psychologe en Koekie zelf. In rechtszaken is het gebruikelijk dat een kind pas gehoord wordt als hij 12 is, maar nu zullen ze ook gewoon met hem praten. Dat is een geruststellend idee, want een kind van 10 is natuurlijk uitstekend in staat om aan te geven wat hij vindt dat er moet gebeuren.

Op een of andere manier zijn we opgelucht dat er eindelijk een definitieve beslissing genomen gaat worden over Koekie. Die halfjaarlijkse gang naar de rechter is voor geen van de partijen een pretje. Want waar onzekerheid heerst, daar kan niet structureel aan een toekomst gebouwd worden

˜Was je zenuwachtig? vroeg ik aan Koekie.
˜Ja, zei hij.
˜Waarom? vroeg ik.
˜Omdat ze nieuw is en ik haar niet kende, zei hij.
˜Wat vond je van mevrouw Astra? wilde ik weten.
˜Leuk en een beetje streng, zei hij.
˜Waar hebben jullie het over gehad? vroeg ik.
˜Dat zeg ik niet, zei hij.
˜Hebben jullie het over mama gehad? vroeg ik onverstoorbaar door.
˜Ja, ik heb foto's laten zien, zei hij, doelend op een boekje dat mijn vrouw heeft samengesteld van het feest ter ere van de vijftigste verjaardag van Koekies oma. Dat was de laatste keer dat hij zijn moeder in levende lijve gezien heeft, eind vorig jaar.
˜Heb je gezegd dat je mama weer wilt zien? vroeg ik.
˜Ja, ik wil mama zien. Maar niet nu, zei hij. ˜Ik wil mama graag weer zien als ik ouder ben. Dan ga ik met de trein naar haar toe in Belgie.

Reageer op artikel:
Koekie is zichzelf niet, want Jeugdzorg komt op bezoek
Sluiten