Koekie kan als geen ander gelukkig zijn

redactie 21 jun 2018 Blogs

Tijdens het eerste deel van onze vakantie in de Belgische kustplaats Blankenberge zei Koekie, onze 10-jarige pleegzoon: ˜Hier zou ik wel willen wonen. Hij had het een toptijd gevonden, ondanks het soms ronduit miserabele weer. Toen we afscheid namen van de eigenaresse van het hotel, was hij oprecht bedroefd. Hij had zich hier thuis gevoeld. Op het strand maakte hij iedere dag met het grootste gemak nieuwe vrienden en in het hotel was hij de enige die gebruik mocht maken van de prive-tuin. Hij gedroeg zich als een kind van de bazin. Dat gevoel was wederzijds; we hoefden voor zijn ontbijt, de liters warme chocomelk en de vele gekookte eieren, niet te betalen.

Het tweede deel van de vakantie brachten we in Parijs door. Nadat we al een uur of twee over de prachtige begraafplaats P-Lachaise hadden gezworven en we hem voortdurend kwijt waren omdat hij weer een grafhuisje ingelopen was, of iets anders zag wat hem trof, zei hij: ˜Hier zou ik wel willen wonen.

Gedeeltelijk kan ik zijn gedrag wel verklaren. Hij heeft geleerd zich overal aan te passen. Hij is zo vaak verhuisd en heeft met zoveel mensen moeten leven, dat in dat opzicht zijn flexibiliteit geen grenzen kent. Hij moest overal maar wat van zien te maken. Daarom begrijp ik ook dat hij iedere plaats ziet als een mogelijk nieuw onderkomen. Want nog steeds gaat hij ervan uit dat wij niet zijn eindstation zijn. Hij zal nog gedwongen worden te verhuizen, naar nieuwe plekken en bij nieuwe pleegouders. Zo kijkt hij naar de plaatsen die we bezoeken en de mensen die we ontmoeten. Zou ik hier kunnen wonen en zou ik willen dat die man of vrouw voor me zorgt?

Dat zit in zijn hoofd en dat krijgen we er voorlopig niet uit.

Logisch.

Minder logisch vind ik zijn vermogen om gelukkig te zijn, overal de zonzijde van te zien. Letterlijk en figuurlijk heeft hij in zijn 10-jarige leven harde klappen gehad, maar het heeft hem niet afgestompt. Het heeft hem niet cynisch of wantrouwend gemaakt. Hij is het meest levendige kind dat ik ken, hongerig naar nieuwe ervaringen, avontuurlijk en nieuwsgierig. En positief. Iedere dag heeft het in zich, zo straalt hij uit, om de beste dag in zijn leven tot nu toe te worden.

De dochter van mijn vrouw is 27 en zit in een klote periode. Laatste sms-te ze dat ze heus wel wist dat ze haar moeder teleurstelde. Dat doet ze inderdaad, maar op een andere manier dan ze zelf denkt. Dat een kind bij tijd en wijle een zooitje van haar leven maakt, geen advocaat of tandarts wordt en maar niet tegen de juiste man aanloopt, dat speelt daar geen enkele rol in. Een ouder kan maar vanwege een ding teleurgesteld raken: dat zijn of haar kind niet gelukkig is. Om die reden, en geen enkele andere, heeft mijn vrouw slapeloze nachten. Dat is wat ze haar dochter heeft willen meegeven: wees blij met jezelf. En dat gaat even helemaal niet goed.

Ik kan me vreselijk druk maken over Koekie's gedrag en (wan)prestaties op school. Zijn weerzin om te leren en te luisteren. Hij zou me een enorm plezier doen als hij thuis eens een boek ter hand nam en een correct antwoord zou geven op de vraag hoeveel uur hij geslapen heeft als hij om half negen naar bed gaat en om half acht opstaat. Daar zou ik echt blij van worden.

Maar al die minpunten worden volstrekt overschaduwd door dat ene. Er zijn miljoenen kinderen die met prachtige schoolrapporten thuiskomen, die wel boeken lezen, die wel midden in de nacht wakker gemaakt kunnen worden en dan slaapdronken de tafel van 9 kunnen produceren. Er zijn echter verdomd weinig kinderen die zo uitblinken in gelukkig zijn als Koekie.

Om zijn terminologie te lenen: ˜Dat is erg cool.'

Reageer op artikel:
Koekie kan als geen ander gelukkig zijn
Sluiten