Koekie krijgt 10 euro, een auto en een Fristi

redactie 21 jun 2018 Blogs

Twaalf huizen bij ons vandaan woont een ontzettend lief echtpaar met twee honden. De vrouw treffen we meestal 's ochtends als ze een van de honden uitlaat en ik met Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, naar school ga. Soms zeggen we alleen dag, soms zwaaien we, maar meestal maken Koekie en ik een praatje met haar. We kennen haar naam niet, maar we zijn vrienden. Zo voelen Koekie en ik dat. Ze vraagt dan hoe het gaat en zegt tegen hem dat hij het die dag op school vast en zeker goed zal doen.

Op zondagmiddag kwamen mijn vrouw en Koekie het echtpaar en de honden tegen op straat. De man vroeg mijn vrouw wanneer Koekie jarig was. ˜Op 14 april.

De man trok zijn portemonnee. ˜Nou, dan kan ik je wel alvast een cadeau geven, zei hij.

Bij thuiskomst stormde Koekie op me af en liet me het cadeau zien: een biljet van 10 euro. ˜Veel he' zei Koekie.

˜Heel veel, zei ik.

˜Dat is zoveel, zei Koekie, ˜daar kun je wel twee broodjes voor kopen!

Om maar even duidelijk te maken dat hij nog steeds niet goed kan rekenen en ook nog niet veel benul van geld heeft.

˜Daar kun je wel vijf hele broden van kopen, zei ik.

Koekie is geen slijmbal. Verre van dat. Maar hij vertedert wel. Zonder dat hij daarom vraagt, krijgt hij van alles. Laatst kocht ik een paar colbertjes, 59 euro per stuk, in een winkel. En Koekie kreeg een zilveren doosje met aantekenboekje en zilveren pen. Zomaar.

Tijdens de vakantie nam ik hem een dag mee naar het werk. Vijf minuten na aankomst is hij zoek en zwerft hij urenlang door het gebouw. Soms krijg ik een mailtje: ˜Als je hem kwijt bent, hij is hier op de redactie van Autoweek. Eind van de middag ging hij naar huis met een prachtige op afstand bestuurbare auto. Gekregen op de redactie van het blad Kijk.

Nog eentje dan. Op zaterdag liepen we langs ons stamrestaurant Crystal in de Leidsestraat. Van buiten zagen we dat meneer Said, de Egyptische man die ons altijd zo hartelijk ontvangt en bedient, aanwezig was. Wij zwaaiden en meneer Said kwam naar buiten. We bespraken de toestand in Egypte en meneer Said zei tegen Koekie: ˜Wacht even.' Hij ging naar binnen en kwam terug met een blikje Fristi.

En zo gaat het dus maar door.

Hieruit mag ik graag concluderen dat Koekie een ontzettend leuke en open jongen is die snel ieders hart steelt. Natuurlijk komt daar ook bij dat hij weliswaar overduidelijk bij ons hoort, maar ook dat hij overduidelijk niet een kind of kleinkind van ons is. Koekie is volgens mij een van de vrolijkste kinderen op deze wereld, maar tegelijkertijd kun je in zijn bruine ogen lezen dat er veel met hem gebeurd is. Het is die combinatie die de Sinterklaas in mensen naar boven haalt. Koekie geeft de mensen de kans goed te zijn. En hij beloont je ervoor met zijn ogen die dan grote dankbaarheid tonen.

Ik wil niet al te hypocriet overkomen en dus zeg ik eerlijk dat een pleegkind nemen ook iets egoistisch is. Ik wil me goed voelen door iets goeds te doen. Zo simpel. Ik zeg wel eens dat het me helpt als ik na mijn dood aanklop bij God aan de hemelpoort. Dan is dat de reden dat ik word toegelaten.

Die rol speelt Koekie, op beperkte schaal, ondertussen in het leven van vele mensen. Hij is de test. Hoe je hem behandelt, maakt duidelijk wat voor iemand je bent.

Dat is dus de theorie die ik heb ontwikkeld. Geen idee of-ie ergens op slaat.

Reageer op artikel:
Koekie krijgt 10 euro, een auto en een Fristi
Sluiten