Koekie krijgt na lange tijd weer een aanval

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Hebben jullie er ooit spijt van gehad?’ is de vraag die ik de laatste weken regelmatig krijg naar aanleiding van mijn wekelijkse blogs over Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, en het verschijnen van het boek ‘Koekie en ik’.
De vragenstellers bedoelen, neem ik aan, of mijn vrouw en ik met de kennis van nu ook een pleegkind hadden genomen.

Het antwoord luidt, zonder nadenken: ‘Nee, geen seconde!’ Ik spreek dat zinnetje meestal uit met een felheid die suggereert dat ik het een onfatsoenlijke vraag vind. ‘Natuurlijk niet!’
‘Ja, maar het is toch af en toe best moeilijk geweest?’

Natuurlijk is het met enige regelmaat moeilijk geweest. Maar he, er is ook nooit iemand geweest die beweerd heeft dat het makkelijk zou worden. Moeilijkheden en problemen zijn er om aangepakt en opgelost te worden.
We hebben fases gehad waarin we de bureaucratie waarin we verzeild geraakt waren hartgrondig vervloekten. Jeugdzorg, pleegzorg, rechterlijke procedures over onder toezicht stellingen, wachten op toestemming om met hem op vakantie naar Amerika te gaan, wachten op toestemming om hem een psycholoog te laten bezoeken. We werden er wel eens gestoord van. We hebben het jaren zonder zorgpas voor hem moeten doen. En nu opeens hebben we er twee. Uiteindelijk loste alles zich op, maar Jezus, wat duurde het soms lang!
Echter, er was altijd Koekie. Zijn aanwezigheid sleepte ons door al die shit heen.

Hij is een jongen met een moeilijk leven, een ingewikkeld hoofd en geheel eigen problemen. Die blijven altijd onder de oppervlakte een rol spelen en daar moet je op alle mogelijke manieren aan werken. Maar Koekie leidt ook en vooral een vrolijk bestaan. Ik ken niemand, kind noch volwassene, die zoveel plezier in het leven heeft als hij. Hij doet bijna alles in het leven vol overgave, of het nou spelen, muziek maken, honkballen, knutselen, schaatsen, tv-kijken, computeren, praten of naar school gaan is. Hij is de beloning die we dagelijks krijgen voor het nemen van hindernissen en het tackelen van problemen.

Zoals ik hier eerder schreef, is maart een spannende maand waarin hij na een stilte van bijna anderhalf jaar weer met zijn familie wordt geconfronteerd. Hij weet niet wat hij daarvan denken moet, wat betekent het, duidt het erop dat er weer een ingrijpende verandering in zijn leven aankomt? Dat was waarschijnlijk de reden dat hij, voor het eerst sinds heel lang, weer een hysterische aanval had. Hij lag krijsend en gillend met van paniek doordrenkte ogen vele minuten lang op de grond te kronkelen en gooide alles wat hij tijdens dat gekronkel tegenkwam door de kamer. Het was angstaanjagend om te zien. We praatten met hem, we probeerden hem gerust te stellen, we werden boos, we hielden hem vast. Niets hielp.

De aanval duurde bijna een half uur. Wat mijn vrouw en ik voelden, naast intens verdriet, was ook totale onmacht. Wij konden niet oplossen wat opgelost moest worden. Wij schoten tekort. Zo voelde dat. We konden slechts wachten tot het voorbij was. En er met elkaar over praten. Waarom gebeurde dit nu weer, na zo’n lange tijd? Dat was tegelijk ook het geruststellende. Ooit kwamen die aanvallen tamelijk frequent voor. We waren ze alweer bijna vergeten. Dus dit zou wel een eenmalig incident zijn. Toch? En net als al die leuke dingen in het leven, deed hij ook dit vol overgave. Doe alles wat je doet met hart en ziel, lijkt zijn favoriete tegeltjeswijsheid.

Onmacht is een klote gevoel. Maar ook dat hoort erbij. Je wilt alles onmiddellijk oplossen, maar je kunt niet alles op stel en sprong oplossen. Dat wisten we al snel en daarom hebben we, vooral op instigatie van mijn vrouw, ons uiterste best gedaan om hem in therapie te krijgen. We kennen onze eigen tekortkomingen.

Ik denk dat er uiteindelijk maar een ding is waardoor we spijt zouden kunnen hebben van onze beslissing om een pleegkind te nemen. En dat is onkunde onzerzijds. Dat we niet in staat zouden blijken te zijn om een kind met een moeilijk en onduidelijk verleden op te vangen, te helpen en op te voeden. Nou, zonder al te arrogant over te komen, dat kunnen we met al onze eigen fouten en tekortkomingen wel. Onmacht is geen onkunde.

Dus zal ik ongemeen fel die ene vraag blijven beantwoorden. ‘Spijt? Geen milliseconde!’

Oh ja, nog even de apotheose van de aanval. Koekie en ik fietsten, zwijgzaam, samen naar de Jaap Eden IJsbaan voor zijn schaatsles. Terwijl hij zijn schaatsen aandeed, bood hij me aan te vertellen wat hij dacht dat er gebeurd was. ‘Frans, ik was boos op jou, omdat we niet met de tram naar het schaatsen gingen. En daarna werd ik boos op mezelf omdat ik zo boos was en zo raar deed.’

Of het een logisch verhaal was, weet ik niet, maar ik had het idee dat ik hem helemaal begreep. Ik kuste hem boven op zijn hoofd. Nadat hij tijdens het inrijden nog even naar me toe kwam, kuste ik hem weer. ‘Je hebt me al gekust Frans,’ zei hij. En weg reed hij. Het werd een fijne schaatsles.

Reageer op artikel:
Koekie krijgt na lange tijd weer een aanval
Sluiten