Koekie maakt zich ongerust over ons huwelijk

redactie 22 jun 2018 Blogs

‘Frans!’ zegt Koekie, onze 12-jarige pleegzoon, verontwaardigd, ‘deze foto, kijk eens! Jij zit naast een vrouw zonder kleren aan!’

Op tafel liggen afdrukken van foto’s die horen bij een reportage die ik voor Panorama maakte. Daarvoor was ik drie dagen op Ibiza. Niet alleen was ik er getuige van hoe een pornofilm gemaakt werd, ik speelde er zelf ook nog een piepklein rolletje in.

‘Ja,’ zeg ik, ‘klopt. Maar ze heeft wel een handdoek om. Cool hè!’
‘Frans,’ zegt hij nog verontwaardigder, ‘jij bent getrouwd.’
‘Ja,’ zeg ik. ‘Dus?’
‘Frans,’ herhaalt hij zijn opmerking, maar nu op een toon die naast verontwaardiging ook totale afkeuring laat blijken. ‘JIJ BENT GETROUWD! Met Céline.’
‘Céline vindt het niet erg,’ zeg ik.
‘Ik wel,’ zegt hij.
‘Dus jij vindt het niet goed,’ zeg ik een open deur intrappend, ‘dat ik in de Panorama sta met andere vrouwen?’
‘Nee,’ zegt hij. ‘Nee, vind ik niet goed.’
‘Jammer,’ zeg ik.

Ik vertel het verhaal op de redactie tegen artdirector Jan-Willem Bijl. ‘Zal ik die foto’s eruit halen,’ biedt hij vol begrip aan.
‘Nee,’ zeg ik, ‘natuurlijk niet.’
‘Mijn vrouw zou het niet accepteren als ik zo in Panorama stond,’ zegt Bijl. ‘Die is jaloers.’
‘Mijn vrouw niet,’ zeg ik.
Dan vertelt hij het verhaal dat hij met zijn zoon in de auto zat. Hij had net ruzie gehad met zijn vrouw. ‘Papa,’ zei de zoon, ‘ik vind het niks als jullie ruzie maken.’
‘Het maakt wel één ding duidelijk,’ zeg ik tegen Bijl. ‘De grootste angst van kinderen is dat hun vader en moeder uit elkaar gaan.’

Ik heb het al vaker gemerkt bij Koekie. Hij kon verschrikkelijk overstuur raken als Céline en ik ruzie hebben. De eerste jaren dat hij bij ons woonde, speelde dat nog wat minder. Hij was er toen nog niet van overtuigd dat hij zijn definitieve plek gevonden had. Ieder moment kon weer iemand beslissen dat hij elders ondergebracht zou worden. Maar toen hij eenmaal dacht dat dit – zolang hij wilde – zijn thuis zou zijn, werd hij gevoelig voor de ruzies. Dat heeft wel bijna een jaar geduurd. Toen was hij eraan gewend dat ruzies een onlosmakelijk onderdeel van het huwelijk van zijn pleegmoeder en –vader waren. ‘Ruzies zijn de hoeksteen van het huwelijk,’ luidt een niet-bestaand spreekwoord.

De ruzies vormden in ieder geval geen bedreiging meer voor Koekie. Ze leidden niet tot een scheiding en ook al waren wij boos op elkaar, we waren nimmer boos op Koekie. Zijn leven ging aangenaam door. Soms leidde dat er zelfs toe dat we, los van elkaar, extra aardig voor hem waren.

Maar nu zijn er de foto’s die deze week in de Panorama komen. Koekie is een traditionele denker. Ik mag als verdediging aanvoeren dat ik enkel en alleen met schaars geklede vrouwen op de foto ga voor mijn werk, het wordt wel afgedrukt in een blad. Zijn pleegvader staat toch maar mooi te pronken met anderen. Koekie begrijpt het gewoon niet. Hij komt uit een situatie met één moeder, aardig wat kinderen en meerdere vaders. Dat is hem niet bevallen. Dat gedoe heeft hem zijn plaats gekost. Hij wil niet dat het hem nog een keer overkomt. Dat was zijn boodschap aan mij. En die is luid en duidelijk overgekomen.

Reageer op artikel:
Koekie maakt zich ongerust over ons huwelijk
Sluiten