Koekie moet een middelbare school kiezen

redactie 22 jun 2018 Blogs

Dinsdagavond togen mijn vrouw en ik naar de Apollo School. Want nu Koekie, onze 12-jarige pleegzoon, in groep 8 zit, nadert het moment dat hij een middelbare school moet kiezen. Of beter gezegd: dat wij een selectie maken van scholen waaruit hij mag kiezen. Zijn intelligentietest verraadt veel mogelijkheden, zijn prestaties op school deden dat tot voor kort niet.

Op hun eigen site lezen we: ‘De Apollo is een kleine vmbo-t school met een havo-onderbouw voor leerlingen die extra ondersteuning nodig hebben.’ De school was ons warm aangeraden door iemand die zowel de Apollo als Koekie kent.

Laatst in de rechtbank werd me gevraagd hoe het met Koekie ging. Ik zei: ‘Goed.’ Daarna probeerde ik duidelijk te maken dat de meeste dingen in het leven eigenlijk altijd wel goed gingen, omdat hij gezegend is met een gezonde dosis positivisme en levenslust. En omdat hij gewoon een goede jongen is. ‘Er is één ding dat altijd een probleem is geweest: school. Maar nu is meester Bert in zijn leven gekomen. En die heeft hem getransformeerd van een buitengewoon matige leerling, die grote moeite had om mee te komen in groep 5/6, tot een meer dan acceptabele leerling in groep 8.’

Nou, in die situatie zitten we nu. Een jaar geleden leek de meest praktijkgerichte vorm van vmbo nog een hindernis van gigantische proporties, nu twijfelen we of vmbo-t niet onder zijn niveau is. Mijn vrouw heeft zelfs al eens het woord ‘havo’ laten vallen.
Tegelijkertijd zijn we ervan overtuigd dat hij op een grote middelbare school een gerede kans maakt letterlijk én figuurlijk de weg kwijt te raken. Daar kan hij zich onbespied verliezen in bezigheden die hem vast en zeker interessante ervaringen opleveren, maar geen voldoendes op zijn rapport.

Dus dienen we gedrieën een school te kiezen waar op hem gelet wordt. Want hij mag dan veel geleerd hebben de laatste jaren, in elk opzicht, zelfdiscipline is bij lange na nog geen eigenschap die hij de zijne mag noemen. En om te zeggen dat hij de zaken echt op een rijtje heeft, zou veel te ver voeren. ‘Koekie, ga naar de badkamer, poets je tanden, kam je haren en smeer je gezicht in,’ zegt mijn vrouw.

Hij zal naar boven gaan, maar voor hetzelfde geld loopt hij zijn eigen kamer binnen en begint daar een kaarttruc te oefenen. Als hij wel de badkamer binnengaat, dan is het zeer de vraag of hij na het tandenpoetsen nog weet wat de andere twee dingen waren die hij moest doen. Maar het kan ook zijn dat hij alle drie de opdrachten vergeet en in de badkamer een studie begint te maken van het dure flesje parfum dat mijn vrouw een keer cadeau gekregen heeft.

Zo zal het zonder begeleiding ook op school gaan, vrezen wij. Hij zal figuurlijk aan de hand genomen moeten worden en steeds zal hem verteld dienen te worden wat hij moet doen. Dan pas zal hij ook echt zijn opdrachten uitvoeren. Goed en met plezier, dat dan weer wel.
Met dat gegeven moeten we dus rekening houden bij de schoolkeuze.

De Apollo beviel ons. Minder dan 250 leerlingen, de school staat in een woonwijk, het is een kleine vijf kilometer bij ons vandaan. We gaan in januari weer. Met Koekie. Op een middag dat er ook leerlingen aanwezig zijn.

Woensdagavond, de dag na ons bezoek aan de Apollo, keek ik het rekenhuiswerk van Koekie na. Ik schrok. Het waren moeilijke sommen. Zeker voor iemand die de afgelopen zomervakantie, tijdens het dagelijkse kwartiertje studie dat we deden, er zonder blikken of blozen in slaagde de som 16+5 niet tot een goed einde te brengen. Dit was andere koek: 5712+1439. Van die sommen dus. De uitkomst die hij opschreef was 7151. Op een na had hij alle sommen goed. ‘Sorry,’ zei ik verbaasd, ‘hoe kan dat?’
‘Makkelijk,’ zei hij. En hij legde me uit hoe je dat soort sommen maakte.
‘Heeft Céline je geholpen?’ vroeg ik radeloos.
‘Nee,’ zei hij.
‘Ik kan niet rekenen,’ zei mijn vrouw. ‘Hij was er trouwens in vijf minuten mee klaar.’

Ik heb een godsgruwelijke hekel aan ouders die hun kind met het pistool op de slaap naar het gymnasium jagen. Maar ik zou ook een verschrikkelijke hekel aan mezelf hebben als ik Koekie zou onderschatten en we hem naar een school zouden sturen die ver onder zijn niveau ligt.

Het is het zoveelste dilemma in Koekie’s onvoorspelbare leven. Gelukkig hebben we een dezer dagen een gesprek met meester Bert. Goede raad is duur, maar ik vertrouw erop dat meester Bert ons die gaat geven.

Reageer op artikel:
Koekie moet een middelbare school kiezen
Sluiten