Koekie neemt afscheid

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Koekie,’ zeg ik zaterdagochtend als ik zijn slaapkamer binnenloop, ‘wakker worden!’ Dat herhaal ik nog een keer of vijf zonder dat er een reactie volgt.
Dan zegt onze 12-jarige pleegzoon: ‘Frans, het is weekend.’
‘Daarom heb je ook een uur langer mogen slapen,’ zeg ik.
‘Ja, maar,’ protesteert hij. ‘Weekend is niet dat je langer mag blijven slapen, weekend is dat je zo lang mag blijven slapen als je zelf wilt.’
‘Nee hoor,’ zeg ik. ‘En nu opstaan.’

Nadat ik uit de douche kom, staat hij in de keuken Brinta-pap te maken. Hij zingt op de wijs van 10CC’s Dreadlock Holiday: ‘I don’t like Frans… oh no… I hate him.’ Hij vindt het zelf dolkomisch. ‘Goed hè,’ zegt hij met die uitdagende trotse lach waar ik altijd zo blij van word. ‘Ja,’ zeg ik, ‘is grappig, moet ik toegeven.’
‘Mag ik je een vraag stellen?’ vraag ik.
‘Nee,’ zegt hij.
‘Is er wat veranderd in je leven nadat de rechters in december hebben besloten dat je moeder niets meer over je te vertellen heeft?’
‘Frans,’ zegt hij. ‘Ik zei toch: geen vragen. Het is te vroeg.’
‘Maar vind je het fijn,’ ga ik stug door, ‘dat je moeder niet meer mag beslissen over jou?’
‘Ja,’ zegt hij, ‘en nu geen vragen meer.’
‘Oké,’ zeg ik.
‘Als het oorlog is…,’ neemt hij het vragen over, ‘…hoe weten soldaten dan wie bij wie hoort?’

Koekie zal in theorie eeuwig een pleegkind blijven. Hij woont niet bij het gezin waarin hij geboren is. Tegelijkertijd heeft de rechterlijke uitspraak ertoe geleid dat hij zich in ieder geval geen zorgen meer hoeft te maken over waar hij de komende zes, zeven of nog meer jaren woont: bij ons. We zullen blijven overleggen met Pleegzorg en Jeugdzorg, nu zijn voogd. Maar omdat zijn moeder uit de ouderlijke macht ontheven is, hebben we niet meer overal goedkeuring voor nodig. Want zo was het: een buitenlandse vakantie kon niet, als moeder geen handtekening zette. Voor therapie en doktersbehandeling hadden we toestemming nodig.
Dat is voorbij.

Het leven van Koekie zal nooit een normaal leven worden. Dat kan niet. Het is een bijzonder kind met een bijzondere start van zijn leven. En ook nu blijft zijn situatie bepaald niet doorsnee. Hij is, om een voorbeeld te noemen, toch echt het enige zwarte kind in de straat. Maar zijn mazzel is dat in onze familie niemand doorsnee is. Mijn vrouw is joods, ik ben een Limburgse katholiek, mijn stiefdochter is getrouwd met een Marokkaan. Wat hun net 1 jaar geworden kind tot een joodse moslim maakt. Daar valt een in de Bijlmer opgegroeide Surinamer ook niet bij uit de toon.

Als zijn moeder niet uit de ouderlijke macht ontheven was, hadden we komende maand weer voor de rechter gestaan om de uithuisplaatsing te verlengen. In plaats daarvan kan Koekie zich nu op heel andere zaken gaan concentreren. Bijvoorbeeld op de Cito-toets, op zijn pianospel, op het honkbal, op de keuze van een middelbare school. En natuurlijk op het genadeloos puberen. Maar dat hij een pleegkind is, speelt de komende tijd even niet meer zo’n grote rol.

Een goed moment om dit blog, na 220 afleveringen en 135.000 woorden, even in de ijskast te zetten. Het was een genoegen om het te schrijven, hopelijk was het lezen ook geen straf.
Ik heb de hoop dat een of twee mensen door dit blog een pleegkind hebben genomen of dat in ieder geval zijn gaan overwegen. Want, en dat is de moraal van het verhaal, Koekie is een van de beste dingen die mijn vrouw en mij in ons gezamenlijke leven overkomen zijn.

Reageer op artikel:
Koekie neemt afscheid
Sluiten