Koekie ontdekt de accordeon van mijn vader

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het was een rustige zondagmiddag. Mijn vrouw en ik waren allebei aan het lezen in de woonkamer. Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, had zich teruggetrokken op zijn eigen kamer. Net toen we ons afvroegen wat hij daar aan het uitspoken was, hoorden we zijn voetstappen op de trap. De deur ging open en daar stond hij. Hij had de accordeon van mijn vader om. Die is zwaar en groot. Koekie ging er half achter schuil. Zonder aankondiging begon hij te spelen. De eerste noten van Fur Elise, gevolgd door het Pink Panther-thema.

Mijn vader stierf in 1997. Kanker. Hij was 73. Ik hield van hem, meer dan van wie ook. De jaren erna droeg ik zijn kleren af. Sokken, onderbroeken, shirts, een pak. Iedere dag droeg ik minimaal een kledingstuk dat hij had gedragen. Dat hield ik vol tot alles versleten was. Toen resteerde er nog een aandenken: zijn accordeon. Die is verpakt in een gebutste bruine koffer en staat op de slaapkamer. Zo heel af en toe, als ik alleen was, haalde ik die tevoorschijn, gespte hem op en ging ermee op de bank zitten. Maar dat is de laatste jaren minder en minder geworden.

En daar stond Koekie met die accordeon. Zelf kan ik geen noot spelen, ik produceer slechts geluid. Maar nu, voor het eerst sinds 1997, werden er weer liedjes op gespeeld. Ik slikte de brok in mijn keel weg en slaagde er met de nodige moeite in om niet te gaan huilen. Geen idee of Koekie begreep wat dit moment voor me betekende. Maar hij straalde wel van trots dat hij deze zondagmiddag had geleerd accordeon te spelen.

‘Frans,’ vraagt hij de laatste tijd steeds vaker als ik klaar ben met voorlezen, ‘vertel nog eens over vroeger?’
Dan vertel ik over de dagen dat ik, toen ik net zo oud was als Koekie nu, met mijn vader meeging naar de bakkerij. ‘Mijn vader maakte het lekkerste brood van allemaal. Nooit heb ik later nog zo’n lekker brood gegeten.’

Ik vertel hem dat, doordat in de bakkerij altijd suiker in de lucht hing, mijn vader op zijn 25ste al een kunstgebit had. Dat vindt hij zo’n grappig verhaal dat hij het aan jan en alleman doorvertelt. Ik vertel hem over hoe arm we waren, dat we nooit het geld hadden om op vakantie te gaan. Dat we nooit verder kwamen dan een week naar mijn opa en oma in de zomer. Ik vertel dat ik de liefste opa en oma van de hele wereld had, dat ik altijd enorm veel geld kreeg voor mijn verjaardag. ‘Hoeveel?’ wil hij dan weten. ‘Duizend euro?’ ‘Nee,’ zeg ik, ‘maar wel vijf of tien gulden en dat was in die tijd heel veel.’ Hij glundert van oor tot oor als hij ligt te luisteren terwijl ik die verhaaltjes vertel. Het is alsof mijn familie dan zijn familie wordt. Zoals de dode vader van mijn vrouw, die met twee portretten boven de piano hangt, ook een beetje zijn dode opa is.

En ik vertel hem ook wel eens over mijn moeder. Dat die nooit meer gelukkig is geweest na de dood van mijn vader. Eigenlijk wilde ze toen nog maar een ding: zelf ook doodgaan. Ze kon geen enkele reden bedenken waarom ze nog verder wilde leven. Ik was enig kind en ik had haar geen kleinkinderen gegeven. ‘Wat ik wel eens denk, Koekie,’ zeg ik tegen hem, ‘is dat als jij eerder bij ons gekomen was, mijn moeder nog geleefd zou hebben. Die zou jou zo leuk gevonden hebben. En jij zou haar ook heel lief hebben gevonden. Had je kunnen gaan logeren bij haar in Limburg.’
‘Jammer he¨,’ zegt hij.
‘Heel jammer Koekie,’ zeg ik, ‘maar zo gaan de dingen in het leven. En nu lekker slapen.’

Reageer op artikel:
Koekie ontdekt de accordeon van mijn vader
Sluiten