Koekie ontdekt Elvis en denkt na

redactie 21 jun 2018 Blogs

Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, houdt van rock-n-roll. Voor Sinterklaas had hij Forever Rock 'N Roll gekregen, een doosje met drie cd's waarop 75 liedjes staan. Nu hij Ray Charles zo'n beetje kapotgedraaid heeft, is het enkel nog maar rock-n-roll wat we horen vanuit zijn kamer. De ochtend begint dezer dagen altijd met At The Hop, een hit van Danny And The Juniors uit 1957. We horen hem dan meezingen. Als er tijd is, of als hij net doet of hij ons niet hoort roepen dat hij zijn tanden moet poetsen, wordt dat vaak gevolgd door Bird Dog van The Everly Brothers, ook al zo'n nummer dat hij graag meezingt, onderwijl alle Engelse woorden verbasterend. Nummer drie op Koekie's hitparade, met stip, is Elvis Presley. Diens I Got Stung was geen grote hit, maar heeft voor Koekie een onweerstaanbaar ritme.

˜Hij klinkt alsof hij zwart is, zegt Koekie over Elvis. Precies, zeg ik, verbaasd over zoveel inzicht. ˜Dat was de clou. Elvis werd zo populair omdat hij de eerste blanke was die klonk en bewoog als een zwarte. Als ik het Elvis-klinkt-als-een-zwarte verhaal triomfantelijk aan mijn vrouw vertel, kijkt ze me streng aan en zegt: 'Wat dacht jij dan? Dat-ie dom was?' Euh, nee, zeg ik. Van ons tweeen ben ik altijd degene die overdreven juichend is of extreem teleurgesteld over Koekie. Ik ben – ondanks mijn motto dat het is wat het is en dat het wordt wat het wordt – geen meester in het relativeren. Op dit moment zit ik in een juichende fase. Ik zie alleen maar veelbelovende dingen, alles is goud, Koekie's leven is voor mij een aaneenschakeling van hoopvolle gebeurtenissen. Elvis klinkt zwart. Op school ligt een stapel schriftjes. Ik vis stiekem het zijne ertussenuit en lees een opstelletje. Hij wil brandweerman worden en legt uit waarom. Hij wil het leven van mensen redden. Zonder brandweer gaan die dood. Hij sluit af met de constatering dat je als brandweerman veel geld verdient. Klopt helemaal, zeg ik tegen hem. Behalve die laatste zin. Brandweermannen verdienen helaas en onterecht helemaal niet veel. Oh nee, zegt hij. ˜Jammer. Het is geen reden om die droom op te geven.

Hij bladert Panorama door. Een verhaal over Talitha en de zoon van Khadaffi., de zoon van Khadaffi, zegt hij. Een vervelende man. Ja, hij volgt zelfs het nieuws en heeft daar een mening over. Khadaffi is een slechte man, die zijn eigen mensen laat doodmaken. ˜Waarom toch? vraagt hij. Tegen de man die inviel bij de snackbar van meneer Adriani, die altijd een Arabische nieuwszender heeft opstaan, zei hij: ˜Mijn vader is liever dan Khadaffi. De glimlach die na deze opmerking op het gezicht van de man kwam, ging er ons hele bezoek niet meer af. Toen we vertrokken, kwam hij achter ons aanhollen met een pot snoep waar Koekie er twee uit mocht nemen.

Op zijn kamer hangt een foto, uitgezocht door de fotoredacteur van Panorama en naar me toegestuurd onder de titel ˜Koekie en Obama, waarop Obama een zwart jongetje, dat verdacht veel op Koekie lijkt, omhelst. Hij vindt het een te gekke foto. Het is iets van de laatste tijd. Hij kan opeens verhalen vertellen, humor is een wapen geworden. Hij lijkt nadenken opeens ook leuk te vinden. Ja, ik weet het, ik ben te juichend. Maar het is een openbaring om hem figuurlijk te zien groeien. Om steeds meer op basis van gelijkheid met elkaar te kunnen omgaan. Komende zomer willen we naar Memphis, de plaats waar Elvis groot geworden is en gestorven. We gaan naar Tupelo, waar Elvis is geboren. We zullen in de studio staan waar Johnny Cash, waardoor hij ook gefascineerd is omdat diens broer op jonge leeftijd overleed en de vader zei dat hij liever had gehad dat Johnny dood was gegaan, zijn eerste liedjes opnam. We zullen door Mississippi reizen, door Louisiana. En hij zal het allemaal even interessant vinden. Ja, het leven is prachtig.  

Reageer op artikel:
Koekie ontdekt Elvis en denkt na
Sluiten