Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

In mijn hoofd zit een lijstje. Daar staan, voor de korte termijn, vijf punten op die van belang zijn in het leven van Koekie, onze 11-jarige pleegzoon. Punten die weggestreept moeten worden, zaken die opgeruimd moeten zijn om zijn leven weer redelijk op het spoor te krijgen. We zijn inmiddels over de helft.

Het eerste was, twee weken geleden, de ontmoeting met zijn moeder. Dat punt kreeg door haar vraag of hij weer thuis wilde komen wonen een onverwacht dramatische lading.

Punt twee was het bezoek van Jeugdzorg. Dat hebben we aan Koekie voorbij laten gaan. We brachten hem dat uur onder bij mijn schoonmoeder, zijn ‘oma’. Op deze manier leverde dat, behalve de normale spanning dat bezoek van welke instantie dan ook nooit goed nieuws is voor hem, verder geen gedoe op.

Punt drie stond afgelopen vrijdag op de agenda. Om iets voor half vier meldde zich een dame van de Kinderbescherming. Het is gedeeltelijk een uitvloeisel van een eerdere slordigheid, waardoor de uithuisplaatsing van Koekie verliep. Verder moet ze een rapport maken voor de familierechter die aan de hand daarvan beslist over een door bijna alle partijen gewenste verdergaande maatregel, waardoor hij – kort gezegd – de rest van zijn leven bij ons kan blijven wonen.

Toen mijn vrouw hem vrijdagmiddag van school haalde, zei hij tegen haar dat hij zich goed voorbereid had op het gesprek met de Kinderbescherming.
‘O,’ zei mijn vrouw. ‘Hoe dan?’
‘Nou,’ zei hij, ‘ze zullen wel vragen of jij ooit scheldwoorden gebruikt.’
‘En wat zeg jij dan?’ vroeg mijn vrouw.
‘Dan zeg ik nee,’ zei hij tevreden. ‘Terwijl je dat wel doet.’
‘O,’ zei mijn vrouw.
‘Jij zegt wel eens kut,’ zei hij.

Het gesprek tussen Koekie en de zakelijke, maar aardige mevrouw van de Kinderbescherming werd gevoerd op zijn eigen kamer en duurde ruim een half uur. Daarna kwamen ze samen de trap af en hij filmde haar met zijn cameraatje.

Het daarop volgende gesprek met ons nam ruim een uur in beslag. We herhaalden onze belangrijkste punten, dat lukt ons inmiddels wel. Zoals steeds de laatste tijd leggen we de nadruk op ‘de definitieve beslissing’. Om Koekie een volgende en beslissende stap in zijn leven te laten maken, heeft hij zekerheid nodig. Met enig gevoel voor dramatiek zei ik: ‘Soms denk ik wel eens dat een kutbeslissing nog vele malen beter is dan geen beslissing.’

Had ik toch nog zelf dat scheldwoord gebruikt.
Na afloop was Koekie stil, maar niet uit zijn doen. Hij leek het interview goed doorstaan te hebben. Om zijn gedachten wat te verzetten gingen we gretig in op het aanbod van mijn stiefdochter. Ja, natuurlijk was het een goed idee dat Koekie een nachtje bij haar en haar man kwam logeren.

Punt drie kon ik nu ook wegstrepen van het lijstje in mijn hoofd. Nog twee te gaan. Deze dinsdag staat punt vier op de agenda. De rechtszaak waarin de rechter beslist over de verlenging van de uithuisplaatsing. En dan is voor punt vijf het wachten op de herfstvakantie. Dan krijgt de schoolklas van Koekie weer een vaste lerares en kunnen we afscheid nemen van de chaos die steeds wisselende leerkrachten met zich meebrengen.

Als we daar zijn aangeland hebben we nog maar één hindernis te nemen op weg naar de echte start van Koekie’s leven, de verdergaande maatregel, de definitieve beslissing. En dat is te overzien, hoe hoog en hoe allesbepalend die laatste hindernis ook is.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten