Koekie overtreft zichzelf

redactie 21 jun 2018 Blogs

Vrijdag om 15.00 uur stond op school het gesprek met juf Nancy gepland. Ze geeft les aan groep 4/5. Een van haar leerlingen is Koekie, onze 10-jarige pleegzoon. We zullen die middag ook een rapport krijgen. Met Koekie hebben we afgesproken dat als zijn rapport echt goed is, hij een klein huisdier mag nemen. Een dwergmuis, een gerbil, een hamster, zoiets. Klein en netjes. Niet iets dat overal piest en poept en dat we bij nacht en ontij moeten uitlaten.

De schoolrapporten van Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, waren altijd het best te omschrijven als een tranendal. Goede cijfers en beoordelingen kwamen nauwelijks voor. We moesten meestal naar een van de laatste bladzijden van het rapport, daar waar handenarbeid, muziek en gym vermeld stonden, om iets te vinden wat op een voldoende leek. Als we dat rapport overhandigd kregen en bestudeerd hadden, keken mijn vrouw en ik elkaar aan en zeiden iets in de trant van: ‘Toch wat beter dan het vorige.’ En: ‘Hij leert echt een hoop bij, alleen vertaalt zich dat nog niet naar school.’ Of: ‘Verder gaat het heel goed met hem.’ En: ‘Hij is slim genoeg, alleen moet het schoolkwartje nog even vallen.’

Het zijn de normale reacties van (pleeg)ouders, denk ik. Je wilt toch de positieve ontwikkelingen benadrukken, en je niet uit het veld laten slaan door een schoolrapport dat niet helemaal top is. ‘Met zijn intelligentie is niks mis,’ hadden we al in een vroeg stadium van zijn psycholoog gehoord. Het waren concentratieproblemen die hem in de weg zaten, een te vol hoofd waarin al zijn ervaringen lagen opgeslagen waardoor de ruimte ontbrak om eens lekker te leren op school. Het was de eeuwige onzekerheid over waar hij de rest van zijn leven zou gaan doorbrengen, die hem bepaald niet stimuleerde om eens reuze zijn best te gaan doen op school. Zo verklaarden we dus die ronduit miserabele rapporten.

Ik had al het donkerbruine vermoeden dat we deze keer het beste rapport uit zijn leven tot nu toe zouden krijgen. Ik zag hem thuis achter de computer de sommen op rekentuin maken. En het voorlezen uit Harry Potter begon er altijd mee dat hij de laatste halve bladzijde die ik de vorige dag gelezen had nu zelf hardop moest lezen. En dat lukte heel aardig, inclusief de moeilijke woorden.

Naarmate de vrijdag dichterbij kwam, nam mijn vertrouwen nog meer toe. In voorgaande situaties was Koekie erg gespannen bij het vooruitzicht van een gesprek op school. Dat beloofde in zijn ogen nooit iets goeds. Maar nu blaakte hij van het zelfvertrouwen en onderhandelde hij al over het huisdier. ‘Een rapport met wat voldoendes is niet genoeg, Koekmans,’ zeiden wij. ‘Het gaat om een goed rapport.’

‘Ja, weet ik,’ zei hij.

Die vrijdag arriveerde ik wat te vroeg op school. Terwijl ik de trappen opliep naar de klas van juf Nancy, zag ik hem al stralend staan met een rapportboekje in zijn hand. Hij wilde het me al laten zien, maar Nancy zei: ‘Pas als ik met Frans en Celine heb gepraat.’

Het was zo’n gesprek waarbij je de neiging hebt jezelf af en toe in de arm te knijpen om zeker te weten dat je niet droomt. Hij had de laatste maanden reuze sprongen gemaakt. Van avi 4 naar avi 6 bijvoorbeeld, hij kon opeens rekenen, zijn gedrag was in grote lijnen goed. Nou ja, het was eigenlijk een overdosis aan goed nieuws.

En zijn rapport was een aaneenschakeling van g’s. En de g staat voor goed.

Toen we hem na het gesprek gingen ophalen, zei ik zonder nadenken: ‘Fuckin’ cool, Koekie.’ Waarna ik gelukkig wel de tegenwoordigheid van geest had om hem te waarschuwen: ‘En dat mag jij nooit zeggen!’ Mijn vrouw omhelsde hem.

Wij waren twee euforische pleegouders.

‘Voor alle duidelijkheid, Koekie,’ zeiden we. ‘Juf Nancy heeft je heel goed geholpen. Maar dit heb je in de eerste plaats aan jezelf te danken. Jij mag heel trots zijn.’

Het was voor hem het sein om te beginnen over het huisdier. Hij had zijn keuze gemaakt. ‘Een rat. En ik noem hem Schurfie.’

Reageer op artikel:
Koekie overtreft zichzelf
Sluiten