Koekie rapt en vertelt de waarheid

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Céline en Frans, luister!’ zegt Koekie, onze inmiddels 11-jarige pleegzoon. ‘Ik heb een rap gemaakt.’
Wij staken even onze andere bezigheden.
‘Ik ben Koekie,
ik woon in het bos,
ik kan niet rappen,
want mijn tanden zitten los.’
Hij laat het vergezeld gaan met de zo karakteristieke handbewegingen van een rap. Als hij klaar is, zegt hij: ‘Goed hè!’
‘Ja Koekmans, heel goed,’ antwoorden wij.

Koekie is creatief, zelfbewust en leergierig dezer dagen. Het gaat in vele opzichten erg goed met hem. Even had hij het plan om van groep 4/5 meteen door te stoten naar groep 7/8. ‘Dat kan wel,’ zei hij. Zijn kennis en kunde waren ruim voldoende om die reuzenstap te maken, liet hij ons weten. Snel daarna ontdekten we dat dit voornemen vooral gebaseerd was op een aanvaring met meester Jan-Willem, de leerkracht van groep 6/7. In de ogen van Koekie was hij valselijk van iets beschuldigd. Dus was de eerdere liefde van hem voor Jan-Willem zo ernstig bekoeld, dat hij niet een vol jaar in diens klas wilde doorbrengen.

‘Ja maar Koekie, dat is toch een veel te grote stap, van 5 naar 7/8. Dit is pas het eerste schooljaar dat je echt je best hebt gedaan, dat je echt hebt leren lezen, schrijven en rekenen,’ legden wij hem voor. ‘Nee,’ zei hij alsof het de normaalste zaak van de wereld was, ‘dat kon ik allemaal al lang. Ik deed alleen maar alsof ik het niet kon.’
‘Natuurlijk,’ zeiden wij.
Maar goed, nu zit het tussen Jan-Willem en Koekie weer helemaal snor. Waarschijnlijk met enige hulp van zijn huidige juf Nancy is het conflict de wereld uitgeholpen.

Nu het goed gaat met Koekie is het makkelijker hem antwoorden te ontfutselen op wezenlijke vragen. Dit jaar, te beginnen met deze week, zullen er weer wat onderzoeken en rechtszaken plaatsvinden. Hij weet ervan. Wij bereiden hem erop voor dat hij ondervraagd zal gaan worden en dat het belangrijk is dat hij eerlijke antwoorden geeft, niet de antwoorden waarvan hij denkt dat ze van hem verwacht worden. ‘Geen politiek correcte antwoorden, daar schiet je niets mee op,’ vertellen we hem nadat we uitgelegd hebben wat ‘politiek correct’ betekent. Want die neiging heeft hij. ‘Kijk, als jij weer liever bij mama woont, dan mag en moet je dat gewoon zeggen. Als je bij ons wilt blijven, moet je dat ook zo zeggen.’

‘Heel soms mis ik mama,’ zegt hij. En dan vertelt hij, zomaar en goed formulerend, wat zijn grootste angst is. ‘Als ik weer naar mama moet, dan mag ik daar even blijven en dan word ik weer weggestuurd en moet ik weer naar een ander gezin en dan weer naar een ander gezin. Ik wil niet meer verhuizen, ik wil op één plek blijven.’
‘En welke plek is dat dan?’ vragen wij.
‘Hier, bij jullie,’ zegt hij.

Het is voor het eerst dat hij zo serieus over zichzelf en zijn gevoelens, angsten en wensen praat. Volgens mij, en dat is amateurpsychologie van de koude grond, is dat het bewijs dat hij goed in zijn vel zit, dat hij een beetje volwassen aan het worden is. Hij is niet langer bang om naar zijn eigen leven te kijken en in zijn eigen hoofd te wroeten. Ik zie het als een doorbraak van belang.

Het wachten is nu alleen nog op een rap hierover.
‘Koekie wil dit,
Koekie wil niet dat.’
Et cetera. En dan echt ritmisch en goed. Met van die stoere handbewegingen.

Reageer op artikel:
Koekie rapt en vertelt de waarheid
Sluiten