Koekie stopt met leren, hij weet nu wel genoeg

redactie 21 jun 2018 Blogs

Op vrijdagavond fietsen we Jeanette, de pianolerares van Koekie, tegen het lijf. Ze houdt ons staande. ˜Ik wilde net bij jullie aanbellen, zegt ze.

Wij weten onmiddellijk dat er iets is met onze 9-jarige pleegzoon. Jeanette is een strenge en liefdevolle lerares, die gek is op Koekie. De laatste tijd is de relatie tussen Koekie en de piano een heel goede. Hij speelt veel, hij speelt goed.

Soms kijk ik verbaasd op als hij na veel experimenteren opeens een Sinterklaasliedje speelt als een New Orleans shuffle. De nieuwe Fats Domino of Ray Charles is opgestaan, denk ik dan en ik krijg een aanval van pleegvaderlijke trots. En hoewel we met Koekie ieder moment van de dag op alles voorbereid zijn, hebben zich op pianogebied al lange tijd geen grote incidenten voorgedaan.

Mijn vrouw en ik zitten hier, kortom, niet op te wachten.

Ik ga met Koekie naar huis, zodat mijn vrouw onder vier ogen met Jeanette kan praten. Ze krijgt te horen dat Koekie tijdens de laatste les liet weten dat hij wel genoeg kon, dat hij echt niets meer bij hoefde te leren. Hij had onder de piano gezeten, op de wc, had naar buiten gestaard. Nee, ze wilde hem absoluut niet kwijt als leerling, want hij is talentvol en heeft er plezier in. Maar: wat nu?

Op de badkamer spreekt mijn vrouw Koekie toe. Of eigenlijk stelt ze hem vragen. Ze wil van hem weten waarom hij niks meer bij wil leren. Want het piano-incident lijkt als twee druppels water op wat er soms op school gebeurt. Vindt hij het allemaal te moeilijk? Of heeft hij er gewoon geen zin in? Wil hij klein blijven? Dat lieve jongetje dat door iedereen aardig gevonden wordt? Af en toe mompelt hij iets wat klinkt als een antwoord, maar dat geen hout snijdt. Wij denken dat hij zegt dat alles wat hij moet leren wel moeilijk, maar niet te moeilijk is. Waar hij wel duidelijk en uitgesproken in is, is dat hij echt op deze school wil blijven en dat hij echt piano wil blijven spelen.

Wat is wijsheid?

Je moet mensen zelf de consequenties laten dragen van hun daden, is een van de weinige principes die ik heb. Dus als Koekie niet zijn best doet op pianoles, dan is het logisch dat we hem van pianoles halen. Als hij niet volwaardig meedoet op school, dan moet hij naar een andere school. Hoe leuk hij pianoles ook vindt, hoe graag hij ook naar deze school gaat, dat doet er dan niet meer toe. Hij moet de consequenties dragen, hij moet voelen dat hij met zijn gedrag niet alleen zichzelf tekort doet, maar dat hij ook de mensen die zich inzetten voor hem, de pianolerares en de schooljuf, tekort doet.

Probleem in deze gedachtegang van me, is zijn verleden en zijn leeftijd. Kun je iemand die al zoveel meegemaakt heeft en die toch pas 9 is, onderwerpen aan dat principe? Moet je hem nu al zo hard confronteren met de gevolgen van zijn daden, met de consequenties van zijn gedrag?

Ik ben nu geneigd om ja te zeggen. Dat moet maar. Ook als hij naar het bijzonder onderwijs gaat, kan hij via veel mogelijke omwegen nog altijd de eerste zwarte minister-president van Nederland worden. En ook als hij nu moet stoppen met pianoles, dan kan hij nog steeds de Ray Charles van de 21ste eeuw worden.

Maar ik ben niet erg zeker van mijn zaak en ik geloof dat mijn vrouw het ook helemaal niet met me eens is.

Dus tja… wat is wijsheid?

Reageer op artikel:
Koekie stopt met leren, hij weet nu wel genoeg
Sluiten