Koekie vliegt weer eens uit de bocht

redactie 21 jun 2018 Blogs

Dat was voor iedereen weer wennen, die eerste week na de herfstvakantie. En vooral voor Koekie, onze 10-jarige pleegzoon. De vrije maandag ging hij met mijn vrouw zijn nieuwe schaatsen testen op de Jaap Edenbaan; dat was een doorslaand succes. Zijn humeur en zijn gedrag bereikten een hoogtepunt. Maar op dinsdag, na tien vrije dagen, vloog hij voor het eerst dit schooljaar uit de bocht. ˜Ik heb geklierd tijdens het zwemmen,' meldde hij me. Aan zijn verhaal was geen touw vast te knopen, behalve dat hij uit het water gehaald was en op de strafbank gezet. ˜In tien jaar tijd is dit nog nooit gebeurd,' zei juf Nancy de volgende dag tegen mij toen ik Koekie op school afleverde. Hij had het alle andere kinderen onmogelijk gemaakt om te zwemmen.

Meestal probeer ik wat humor in de strijd te gooien als er Koekie-stront aan de knikker is, maar ik had niet het idee dat dit acceptabel zou zijn voor juf Nancy. ˜Heeft hij kinderen verdronken?' was de vraag die dus maar achterwege bleef. Net als de relativerende opmerking: ˜Er zijn toch geen doden gevallen!' ˜Ik ben er volgende week niet bij,' zei juf Nancy. ˜Nou, geen reden voor ongerustheid,' zei ik. 'Want Koekie belooft nu dat hij zich dan buitengewoon goed zal gedragen. Toch?' Hij mompelde ˜ja'. Mijn vrouw haalde hem die dag op van de naschoolse opvang. Ook daar had hij het bont gemaakt. Zichzelf zoek gemaakt, zonder toestemming naar buiten gegaan, ruzietje hier, ruzietje daar. We hadden opeens een deja  vu. Dit leek op het terugkerende ritueel op zijn vorige school, waar we zeker in het tweede jaar soms wel drie keer per week geconfronteerd werden met zijn misdragingen. Hem brengen of ophalen was een kans van bijna vijftig procent op een vermanend gesprek.

Vrijdag sprak mijn vrouw, toen ze Koekie ophaalde, even met juf Nancy. Ja, in de klas had hij de neiging andere kinderen van het werk te houden. Ja, hij kon het wel, was meer dan slim genoeg. En nee, soms wilde hij het gewoon niet. Soms leek hij zich te vervelen en dat zorgde voor kliergedrag. ˜Ik ga hem moeilijkere opdrachten geven, zei juf Nancy. Dat leek mijn vrouw een goed idee. s Avonds hadden we een gesprek met Koekie. Hoewel, een gesprek kun je het niet echt noemen, het waren eigenlijk monologen die mijn vrouw en ik op hem afvuurden. ˜Je kunt het, ga het nou ook eens doen, zei mijn vrouw. ˜Ik heb geen zin meer in dit gezeik, zei ik. ˜Wij doen alles voor jou, doe jij nou ook eens je best, zei mijn vrouw. ˜Als het moet dan zal ik streng worden, zei ik. ˜Is niet gezellig.'

Hij probeerde een excuus voor zijn gedrag aan te voeren.˜Ik ben een pleegkind, heb steeds in andere gezinnen gezeten.’ ‘En met dat lulverhaal heb ik het helemaal gehad,’ zei ik. ‘Je woont nu tweeenhalf jaar bij ons, zei mijn vrouw. ˜Je blijft bij ons wonen, dus die vlieger gaat niet meer op. Later zegt mijn vrouw: ˜Ik ben blij dat juf Nancy zegt dat hij het wel kan, maar niet doet. Beter dan andersom. ˜Ik weet het niet, zeg ik. ˜Ik heb ook wel veel sympathie voor kinderen die vreselijk hun best doen, ook als ze het niet kunnen. Ons hele leven met Koekie is er een van drie stappen vooruit en twee stappen terug.

Uiteindelijk kom je dan toch waar je moet zijn, hoewel het tamelijk lang duurt. Maar dit soort weken, met een stap vooruit en twee terug, kun je er niet te veel tussen hebben.

Reageer op artikel:
Koekie vliegt weer eens uit de bocht
Sluiten