Koekie wil niet groot worden

redactie 22 jun 2018 Blogs

Mijn vrouw heeft al langere tijd een theorie over Koekie, onze 9-jarige pleegzoon. Namelijk dat hij niet groot wil worden. Net zoals Oskar in Die Blechtrommel, die op zijn derde het besluit neemt om niet meer te groeien en eeuwig kind te blijven. Als Koekie zich als een peuter gedraagt, spreekt mijn vrouw hem hier weleens op aan. Hij kan namelijk echt praten als een 3-jarige, spelen als een 3-jarige, op je springen alsof hij een peuter is, sommen maken alsof hij nog nooit naar school is geweest (3+2=4, na lang nadenken), huilen om dingen waar een 9-jarige eigenlijk niet om zou moeten huilen.

˜Koekie, je bent 9, zegt mijn vrouw dan. ˜Je kunt je niet blijven gedragen als een kleuter, dat kan echt niet. Begrijp je dat? Ja, zegt hij dan, omdat hij ook wel doorheeft dat dit het gewenste antwoord is. ˜Ik begrijp wel, gaat ze verder, ˜dat jij eeuwig dat kleine schattige jongetje wilt blijven, dat jongetje dat door iedereen zo lief wordt gevonden, dat bij iedereen op schoot mag zitten, dat van iedereen zijn zin krijgt. Dat jongetje van wie niets geeist wordt, die altijd alleen maar hoeft te spelen en nooit hoeft te leren. Maar je bent geen 3, je bent 9. En dan, als mijn vrouw is uitgesproken, knikt hij keurig. Ik vond deze theorie altijd wat onzinnig, hoewel ik natuurlijk ook wel zie dat hij extreem langzaam groeit en ook dat hij zijn uiterste best doet om onder alles uit te komen wat met ˜leren' te maken heeft.

Misschien zijn we in het begin van zijn verblijf bij ons ook wel te toegeeflijk geweest. Want een van de boodschappen die we van jeugd- en pleegzorg meekregen, was dat hij door alle, toch wel dramatische, gebeurtenissen in zijn leven niet de kans had gehad om echt kind te zijn. Maar er bestaan geen excuses die je eeuwig mag blijven gebruiken. Hij is ruim anderhalf jaar bij ons en het is, vinden wij, tijd voor gedrag dat bij zijn leeftijd past. Met voorlezen uit het grote Pippi Langkous-boek ben ik nu aanbeland bij het laatste hoofdstuk: ˜Pippi wil niet groot worden. Nadat ik dat zinnetje had uitgesproken, vroeg ik hem of hij dat nou ook had. ˜Wil jij ook niet groot worden, Koekie? Hij trok de dekens over zijn hoofd. ˜Koekie! zei ik, ˜verstop je niet.

Langzaam kwam dat zwarte hoofdje weer boven de deken uit en het knikte. ˜Jij wilt de rest van je leven eigenlijk alleen maar spelen he? vroeg ik. ˜Ja, zei hij. Voor dat antwoord gebruikte hij zijn peuterstem. ˜Leren wil je niet,  zei ik. Ik vind spelen leuk, zei hij, en leren vind ik niet leuk.'

De theorie van mijn vrouw klopt dus. Hoewel ik niet zeker weet of een kind kan besluiten om letterlijk niet of nauwelijks te groeien. Maar dat hij mentaal een kleuter wil blijven, daar bestaat geen twijfel over. En ach, voor ons is het weer een hobbel in Koekie's opvoeding, die we moeten nemen.

Reageer op artikel:
Koekie wil niet groot worden
Sluiten