Koekie wil niet naar een andere school

redactie 21 jun 2018 Blogs

Op woensdagavond, toen ik van het werk thuiskwam, lag er een brief op mijn computer. ˜ik vint het niet leuk dat ik naar een nieuwe school ga en van piano les af ga dat wil ik liever niet lieve frans.'

Zoals de regelmatige lezer van dit blog inmiddels weet, volgen hoop en wanhoop elkaar razendsnel op in ons gezin. De ene dag denken we dat het helemaal goed komt met Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, de andere dag weten we bij god niet meer hoe we hem verder kunnen helpen.

Nu waren er in korte tijd wel heel veel wanhopige momenten.

Zijn psychologische behandeling was door jeugd- en pleegzorg afgeblazen omdat er geen schriftelijke toestemming van zijn moeder kwam, er was de vechtpartij met Ben, er was het voortdurende weglopen uit de klas en als slagroom op de taart werd mijn vrouw gebeld door de pianolerares die zei dat ze de grieperige Koekie maar moest komen ophalen omdat hij niets wilde en niets deed.

We hebben alles wat in ons vermogen ligt nu wel geprobeerd. Van ultralief tot keihard dreigend en alles wat daartussenin zit. Of het allemaal opvoedkundig even verantwoord is, weet ik niet, maar dat is wat we kunnen.

Op dinsdag was het mijn beurt om in plaats van hem voor te lezen de balans van zijn bestaan eens op te maken. Ik somde het weer eens op. Niet willen leren lezen, niet willen leren rekenen, weglopen uit de klas, brutaal zijn, niets doen op pianoles. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat-ie al die dingen niet voor ons moest doen, maar voor zichzelf. Dat het hem in zijn leven verder zou helpen. Ik probeerde hem de consequenties van zijn gedrag duidelijk te maken. Misschien, zei ik, is deze school wel te moeilijk voor je. Maar in beide gevallen is het resultaat hetzelfde; of je het niet kunt of dat je het niet wilt, je bent zo niet te handhaven op deze school. We gaan gewoon op zoek naar een andere school. Omdat ik het soms ook niet meer weet, noem ik die nieuwe school dan de school met het busje; ze komen je 's ochtends ophalen en brengen je in de middag weer thuis. Ik kondigde ook aan dat we ophielden met pianoles. Hij is weliswaar een talentvolle pianist met een buitengewoon goed gehoor, maar ook hier wint gemakzucht en luiheid en concentratiegebrek het van de wil om te leren.

Het was geen vrolijk gesprek, dat ik afsloot met de mededeling dat ik hem thuis geen sommen meer zou geven, dat hij niet meer hoefde te lezen en dat hij de piano ook links mocht laten liggen. Natuurlijk zei ik hem ook dat hij altijd bij ons zou blijven, wat hij ook deed, en dat we altijd van hem zouden houden.

De dag daarop, woensdag dus, kwam de brief.

Op donderdag liep hij alleen nog maar de klas uit om te plassen, maar de vrijdag was weer business as usual. Op school deed hij zijn werk niet.

Ik herinnerde hem aan de afspraken; hij zou naar een nieuwe school gaan en hij hoefde niet meer naar pianoles.

Hij viel die avond niet onmiddellijk in slaap. Na achten werd er op de deur van mijn kamer geklopt. Hij kwam luid snikkend binnen. ˜Frans, ik wil niet naar een andere school.

Ik zei dat we, als hij niet snel zijn leven beterde, helaas geen andere keus hadden.

Die avond viel ik met donkere gedachten in slaap. Ik was er niet zeker van, zeker als Koekie geen psychologische hulp zou krijgen, dat we het gingen redden.

Reageer op artikel:
Koekie wil niet naar een andere school
Sluiten