Koekie wordt betrapt. Hij is aan het lezen

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Frans, hoeveel boeken heb jij in je leven gelezen?’ vraagt Koekie, onze 11-jarige pleegzoon.
‘Even nadenken,’ zeg ik en ik reken wat in mijn hoofd. ‘Ik denk 3.000.’
‘Wow,’ zegt hij. ‘Dat is veel.’
‘Hoeveel heb jij er gelezen?’ vraag ik.
Ook hij begint te rekenen in zijn hoofd. En zegt dan: ‘Eén.’
‘Eén maar?’ vraag ik verbaasd.
Hij rekent weer. ‘Nee,’ zegt hij. ‘Twee.’
‘Nou,’ zeg ik. ‘Logisch, jij bent ook nog een stuk jonger dan ik.’

Rekenen, schrijven, lezen. Het zijn drie dingen die onder aan zijn lijst van favoriete bezigheden staan. Hoe moeilijk ik dat in het begin ook vond, ondertussen begin ik daar steeds meer vrede mee te krijgen. Ik zie hem soms een uur lang op straat in de weer met het onder de knie krijgen van een zelfverzonnen skateboard-truc. Ik hoor hem tot vervelens toe pielen op de piano om een riedeltje vlekkeloos te kunnen spelen. In totale stilte en opperste concentratie is hij in de weer met het technisch lego dat hij te leen gekregen heeft. Hij doet dingen met de iPad die voor mij nimmer bereikbaar zullen zijn. Hij laat me zien welke beweging een honkbalwerper moet maken, om de bal goed te gooien. We krijgen ook steeds meer en vaker kinderen aan de deur die met hem willen spelen. Een paar Engelstalige jongens uit de straat, Louis en George, vinden een dag pas geslaagd als ze een uurtje met Koekie hebben doorgebracht, dat geldt ook voor Victor en Elwir.

Ik speelde vroeger slechts met de grootst mogelijke tegenzin met anderen. Ik las liever of luisterde naar muziek. Als ik niet zo goed had kunnen voetballen, was ik de ultieme nerd avant la lettre geweest.

Dat was mijn handicap in het begin met Koekie. Natuurlijk wilde ik niet dat hij net zo introvert en asociaal zou zijn als ik vroeger was. Maar ik begreep ook niet dat hij niet wilde lezen, of dat hij rekenen niet leuk vond. Het heeft me echt veel tijd gekost om daar aan te wennen. Nu pas kan ik mezelf wijsmaken dat al die dingen die hij wel wil en kan minimaal van dezelfde waarde zijn als de dingen waarmee ik me vroeger bezig hield.

Mijn vrouw pest me nog wel eens goedaardig met mijn schoolrapporten van vroeger. Zegt ze tegen anderen: ‘Het waren van die lieve kleine handgeschreven rapporten. En zijn laagste cijfer was een 10-.’ Zoals ze me ook, minder goedaardig, pest met mijn huidige gedrag. Ze schat mijn aantal vrienden op één, ze vindt me een van de meest asociale mensen die ze in haar leven ooit tegengekomen is.

Nee, er zijn veel argumenten op tafel te leggen waarom het een zegen is dat Koekie in bijna niks op me lijkt.

Afgelopen vrijdagavond las ik hem, zoals bijna elke avond, voor uit Harry Potter. We zijn onderwijl aangeland bij het vierde boek en we zaten in het hoofdstuk waarin de Vuurbeker de deelnemers aanwees voor het Tover Toernooi. Ik vond het spannend, Koekie vond het adembenemend. Hij leefde mee alsof hij zelf onderdeel van het verhaal was. Teleurstelling en blijdschap wisselden elkaar af. Met pijn in het hart, en omdat mijn stem op was, legde ik het boek neer en kuste hem welterusten.

Een tijd later ging mijn vrouw even boven kijken. Het licht in zijn kamer was aan. Koekie was aan het lezen. In Harry Potter. De spanning was te groot om een hele dag op de volgende voorleessessie te wachten. Hij moest verder in het boek.

Ik werd er blij van. Hij moet natuurlijk niet te veel op mij gaan lijken. Maar een klein beetje, dat mag wel. Toch?

Reageer op artikel:
Koekie wordt betrapt. Hij is aan het lezen
Sluiten