Koekie wordt op heterdaad betrapt

redactie 21 jun 2018 Blogs

Mijn woede kent geen grenzen. Nadat ik in mijn vorige blog feestvierde omdat Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, toestemming had om in zee te gaan met een psycholoog, wil ik nu letterlijk en figuurlijk gehakt maken van de mensen en instanties die er verantwoordelijk voor zijn dat dit opeens niet meer mag. Het is oorlog. En in oorlogen, en in het belang van Koekie, is alles geoorloofd. Helaas kan ik daar, wederom in het belang van Koekie, niet over schrijven. Nog niet.

Waar ik verdrietig over ben, maar waar ik verder ook eigenlijk niks over kan schrijven, omdat het me sprakeloos maakt, was het ongeluk vrijdag op de A59. Een auto werd verpletterd door twee vrachtwagens. Vier doden, onder wie twee 8-jarige jongens en een 7-jarig meisje. Ze waren op weg naar de opnames van een kinderprogramma. De kinderen zaten op de dansacademie van Lucia Marthas. Onze Koekie volgt daar sinds kort ook danslessen. Waarschijnlijk hebben we die overleden kinderen wel eens gezien daar. Zaterdag fietste ik met Koekie nog even langs. ‘Sterkte,’ zei ik tegen de verdrietige en betraande mensen van de academie die er waren. Wat een drama.

Gelukkig is er in tijden van oorlog en verdriet ook nog de lach. En hoe je het ook wendt of keert, daar zorgt Koekie regelmatig voor.

Op een avond, vorige week, sloop hij de keuken in en stopte net een Snickers in de broekzak van zijn pyjama toen mijn vrouw binnenkwam. ˜Ha', op heterdaad betrapt.' Ze las hem ernstig de les en leerde hem en passant de betekenis van de uitdrukking ˜op heterdaad betrapt.

Toen hij in bed lag, zei ik tegen hem: ˜Waarom vraag je niet of je een Snickers mag hebben?

˜Omdat ik weet dat jullie dan toch nee zeggen, zei hij.

˜Heb je gelijk in, zei ik, onder de indruk van zijn mensenkennis.

˜Ik krijg nooit zoet, zei hij. ˜Dus! Frans! voegde hij nog toe op die pubertoon waar ik zo'n hekel aan heb.

˜Nu weer serieus, ging ik verder. Jij bent echt een dief van niks. Hopelijk kies je later een ander beroep.

Ik geloof dat hij die mening deelde.

De volgende ochtend vroeg mijn vrouw, die onderwerpen urenlang en soms zelfs dagenlang kan uitmelken, aan hem: ˜Wat vind jij nou zelf van stelen?

˜Vind ik niet zo erg, zei hij.

˜Wat! Vind jij stelen niet erg? ontplofte ze.

˜Oh, zei je stelen, ik dacht dat je stenen zei, antwoordde hij cool.

Tja, hij mag dan als dief geen toekomst hebben, ad rem is hij wel. Van binnen lachte ik hartelijk; hij begint een echte kerel te worden.

Reageer op artikel:
Koekie wordt op heterdaad betrapt
Sluiten