Koekie zegt nee tegen drugs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, is niet bang aangelegd. Zijn angsten duiken eigenlijk alleen maar op in regelmatig terugkerende nachtmerries over zijn eigen toekomst. Waar die ligt en hoe die eruitziet, daar gaan die enge dromen over. In het echte leven gaat het er vrolijk en los aan toe.
Tenminste, zolang er geen alcoholisten, zwervers, luidruchtige ruziemakers en drugsgebruikers in de buurt zijn. Is dat wel het geval, dan gebeurt er iets raars.

We lopen met zijn drieën over straat. Op een bankje zitten twee zwervers met flesjes bier aan hun voeten. Koekie pakt eerst de hand van mijn vrouw vast, daarna de mijne. Als dat gelukt is, zegt hij: ‘Zullen we aan de andere kant van de straat gaan lopen?’
Vanaf de andere kant van de straat kijkt hij, bijna stiekem, naar de zwervers. Oogcontact moet ten koste van alles vermeden worden.
‘Schijterd,’ zeg ik.
‘Wat is er met hun?’ vraagt hij.
‘Dat zijn mannen zonder huis die van een biertje houden,’ zeg ik.
‘Waarom hebben ze geen huis?’ vraagt hij.
‘Dat weet ik niet,’ zegt mijn vrouw. ‘Maar als je het wilt weten, dan kun je het ze gaan vragen.’
Nou nee.

We lopen door het Vondelpark. Een magere man kijkt verdwaasd uit zijn ogen. Hij loopt langzaam, mompelt in zichzelf. Koekie’s handjes zoeken koortsachtig de onze. Hij trekt ons in een grote boog om de man heen. Buiten gehoorafstand wil hij het weer weten: ‘Wat is er met hem?’
‘Misschien is hij gek, misschien zijn het drugs, misschien is het drank, wij weten het niet,’ zeggen mijn vrouw of ik. Want deze scène speelt zich zo vaak af, dat we hem kunnen dromen en dat we allebei de teksten die erbij horen uit ons hoofd kennen.
‘Koekie,’ zegt een van ons tweeën regelmatig, ‘zorg er nou maar voor dat je goed je best doet op school en nooit drugs gebruikt zodat jij niet zo eindigt.’
Het is een situatie die we ook wel eens misbruiken om hem beter te laten leren.

De eerste maand dat Koekie bij ons woonde, zat hij nog op school in de Bijlmer, waar hij ook het grootste gedeelte van zijn leven had gewoond. Er was een route naar school die ons door een grimmig gedeelte voerde. Ik had toen de Amerikaanse serie The Wire nog niet gezien, maar daar leek het, bedacht ik later, verdacht veel op. De Bijlmer, of in ieder geval dat stuk, had in Baltimore kunnen liggen.
Ik bespeurde, voor zover mijn geheugen me niet bedriegt, geen angst bij Koekie. Hij was toen net 8. Misschien was dat wel de reden. Te jong om waar dan ook bang voor te zijn, gewoon omdat kinderogen nog lang niet alles kunnen zien.
‘Dappere Dodo,’ zeg ik wel eens, zo ironisch mogelijk, tegen hem als hij weer iemand ziet die zich niet helemaal jofel gedraagt. ‘Kom jij nu uit de Bijlmer?’
Hij trekt zich niets van deze tamelijk domme opmerking aan. Doet of-ie hem niet hoort. Terecht.

Laatst fietsten we samen naar de honkbaltraining. Kort daarvoor had ik hem verteld wat honkballers in Amerika verdienen met hun sport. En met name wat voor waanzinnige bedragen een pitcher, zijn positie, ontvangt. Ik had hem ook verteld dat elke sporter die meer dan een miljoen per jaar verdiende, het als een plicht zag iets goeds te doen voor de maatschappij: een stichting om kinderen te leren lezen, een organisatie die het leven van zieken veraangenaamde, honkbalveldjes aanleggen in arme buurten.
‘Als ik later heel veel verdien met honkballen,’ zei hij op bedachtzame toon, ‘dan ga ik ervoor zorgen dat niemand meer drugs gebruikt. Ik ga de hele stad volhangen met borden waarop staat dat je geen drugs mag gebruiken.’
‘Mooi zo,’ zei ik.
Maar hij was nog niet klaar. ‘Ik ga ook regelen dat rechters iedereen die handelt in drugs opsluiten. Hun hele leven.’
‘Ook mooi,’ zei ik. Het was nu even niet de tijd en de plaats voor ironie, laat staan voor cynisme.

Maar waar ik zo af en toe nog wel over nadenk, is of zijn Bijlmerachtergrond op welke manier dan ook, iets te maken heeft met zijn gedrag en ideeën nu. Of zou het iets veel persoonlijkers zijn, iets wat dichter bij hem ligt? Voorlopig heb ik niets gevonden dat op een afdoend antwoord op die vragen lijkt.

Reageer op artikel:
Koekie zegt nee tegen drugs
Sluiten