Koekie zei 'kutjuf'. Of was het nou 'tutjuf'?

redactie 21 jun 2018 Blogs

Met voorlezen zijn Koekie, onze 11-jarige pleegzoon, en ik aangeland in boek 5 van de Harry Potter-serie. Harry heeft dagenlang strafregels moeten schrijven. Maar hij buigt niet. Hij blijft bij wat hij gezegd en gedaan heeft, hij zal zijn gedrag niet veranderen. Hij heeft gelijk, vindt hij. En als strafwerk de consequentie is, hoe pijnlijk ook, dan zij het zo. Dus schrijft hij en schrijft hij en schrijft hij. In stilte en zonder klagen.

Koekie had afgelopen week ook strafwerk. Hij had de juf die even inviel omdat vaste juf Eveline wat gesprekken had met de directeur ‘kutjuf’ genoemd. Wat zei je, had ze hem gevraagd. Hij had het herhaald: ‘kutjuf’. Ik geloof dat de straf, nablijven en strafregels en geen gymnastiekles, ook gebaseerd was op zijn houding in de klas. Andere kinderen lastig vallen, omkijken, omhoog kijken.

De verdediging van Koekie, een Moszkowicz in de dop, was dat hij echt niet ‘kutjuf’ had gezegd. Nee, het woord dat hij gebezigd had, was ‘tutjuf’, tot tweemaal toe. En hé, dat hij zich misdroeg in de klas was natuurlijk ook onzin. Hij had zich alleen even omgedraaid om te kijken hoe laat het was. ‘Ik mag toch wel naar de klok kijken?’ meldde hij verontwaardigd. Ik geloof dat hij de helft van het strafwerk gemaakt had. De regel ‘ik mag niet liegen’ had hij best nog willen schrijven. En vaak ook. Maar de regel dat hij de juf aardig, of lief, of wat dan ook vond… nee, dat weigerde hij.

Koekie is in de loop van de jaren dat hij bij ons woont steeds minder gaan liegen. In het begin, we hebben het over 2009, deed hij dat vaak. Wij begrepen wel waarom. Als hij iets geflikt had, woog hij steeds weer af wat de consequenties konden zijn. Iedere verkeerde daad zou namelijk kunnen betekenen dat hij weggehaald zou worden of dat wij hem weg zouden doen. Zo zat het in zijn hoofd. Dus leek liegen een goede optie, bijna altijd te prefereren boven de waarheid. Het is een hele strijd geweest om hem duidelijk te maken dat wij prijs stellen op de waarheid en dat daar nooit vergaande gevolgen aan verbonden zijn.

Dus is hij nu geneigd meestal de waarheid te vertellen. Maar meestal is nog steeds niet altijd. Dus wat er op school gebeurde, of het nu ‘kutjuf’ of ‘tutjuf’ was, weten we niet.

Omdat het ook toetsweek was, waren we daar meer in geïnteresseerd. Op maandag was hij wild enthousiast over dag een. Hoe ging de toets, wilden wij weten. ‘Heel goed,’ zei hij. Later op de avond legde hij uit wat heel goed inhield: 22 van de 30 opgaven goed. Mijn vrouw en ik fronsten even. Goed is 28 van de 30 goed, heel goed is 29 van de 30 goed, dachten we tegelijkertijd. ‘Niet slecht,’ zei ik als een soort compromis. Want wij konden ons ook nog de begintijd herinneren, waarin hij gewoon wegliep als er een toets ter tafel kwam, waarin hij lege papiertjes inleverde volgens zijn zelfgekozen principe: niets gedaan is niets fouts gedaan. En voor fouten, zo had zijn leven tot dan toe uitgewezen, kon je zwaar gestraft worden. Nou, die faalangst en dat rare principe zijn gelukkig verdwenen. Hij durft, hij doet en hij werkt.

‘Hartstikke goed,’ zeiden we dus ook maar. ‘Volgende keer nog wat minder fouten en dan is het echt goed.’

Onderwijl zijn we namelijk wel op het punt aangeland dat hij geen buikpijn meer krijgt van toetsen. Zijn humeur is de hele week goed geweest. Want tussen al dat toetsgeweld door heeft hij ook nog de tijd gevonden om verder te gaan met zijn studie van Hans Teeuwen op YouTube. En zo kunnen wij, vaak in alle vroegte, genieten van dat perfect gespeelde pianoriedeltje en de tekst: ‘Hé Marleen, trek eens aan mijn derde been.’

Ja, Koekmans heeft fijne rolmodellen: Harry Potter, Hans Teeuwen en, zo eerlijk moet ik zijn, zijn soms wat grofgebekte pleegvader. Maar daarover een andere keer meer.

Reageer op artikel:
Koekie zei 'kutjuf'. Of was het nou 'tutjuf'?
Sluiten