Koekie ziet zijn moeder weer

redactie 21 jun 2018 Blogs

Makkelijk ging het niet. De eerste uitnodiging die we kregen voor het verjaardagsfeest van de oma van Koekie – onze 9-jarige zwarte pleegzoon -, miste plaats, datum en tijd. Ook de volgende sms bevatte te weinig informatie. Maar uiteindelijk, iets voor tienen op zaterdagochtend wisten we waar we wanneer moesten zijn. Diezelfde avond om zeven uur zou oma haar vijftigste verjaardag vieren in de Bijlmer.

Koekie wilde eigenlijk niet gaan. Het was voor hem te lang geleden, bijna acht maanden, dat hij zijn moeder, zijn broers, zijn zussen en de rest van de familie had gezien. Hij was er zeker van dat ze allemaal erg boos op hem waren en de enige manier om die toorn te ontlopen, was zich niet te laten zien. Hij had ook de angst dat hij daar zou moeten blijven en, zo had hij besloten, dat wilde hij niet. Hij wilde bij mijn vrouw en mij blijven. ˜Wij zijn er de hele avond bij, zei mijn vrouw. ˜We gaan er samen naar toe en we gaan samen weer weg. Je gaat je moeder weer zien en dat is leuk. Maar je blijft bij ons.

Van harte ging het nog steeds niet, maar hij legde zich erbij neer en zo gingen drie zenuwachtige mensen die avond per tram en metro naar de Bijlmer.

Drie uur later zaten er drie blije mensen in de metro. Het was een topavond geweest. Koekie is weliswaar veranderd, maar zijn broers en zussen waren nog steeds familie, dat voelde hij. Zijn oma, een van de knapste oma's die ik ooit gezien heb en prachtig feestelijk gekleed, moest van blijdschap onbedaarlijk huilen toen ze hem weer zag. Wij kregen er een brok van in de keel. En moeder en Koekie, dat ging na een aarzelende start ook goed. Mijn vrouw had een foto ingelijst. Die geweldige foto waar Koekie met cowboyhoed op tegen een muur in Austin, Texas staat naast de tekst ˜I love you so much' in graffiti. Die gaf Koekie aan zijn moeder en die voelde dat het een gemeend gebaar was. De hele familie was aardig en respectvol; ze leken te waarderen dat wij Koekie als pleegzoon hadden opgenomen.

En Koekie zelf? Die holde rond, die speelde, die dronk (te veel) rode en groene Fernandez, die at kip en Surinaamse bami (˜het lekkerste wat er is'). Maar hij meldde zich ook elk half uur bij mijn vrouw en ging even bij haar op schoot zitten. Om duidelijk te maken dat hij toch gewoon bij ons hoorde en gewoon weer met ons mee weg zou gaan.

Alle zes kinderen kregen van moeder een ring en Koekie was er waanzinnig blij mee.

Iets na half tien zei Koekie dat het tijd was om te vertrekken. Er werd emotioneel afscheid genomen (oma zorgde ervoor dat we nog een metro misten omdat ze zo lang mijn hand vasthield en me bleef bedanken dat we met Koekie gekomen waren) en wij kregen cake mee voor onderweg.

In de tram praatte Koekie met een man. ˜Dit is mijn moeder,' zei hij, wijzend op mijn vrouw, tegen hem. ˜En dit is,' zei hij, wijzend op zijn ring, ˜een gouden ring. Die heb ik van mijn echte moeder gekregen.

In Koekie's hoofd stond opeens alles op een rij. Hij leek, misschien wel voor het eerst, zijn leven te begrijpen.

Reageer op artikel:
Koekie ziet zijn moeder weer
Sluiten