Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Op school gaat het niet top met Koekie, onze 9-jarige pleegzoon. Daar heb ik al in eerdere stukjes over geschreven. Maar de laatste tijd krijgen we sterk het idee dat iedereen de moed met hem heeft opgegeven. We hebben al enkele keren telefoon gekregen dat we hem maar moesten komen ophalen; hij was zoek of onhandelbaar. Ik werd een keer 's ochtends aangesproken: of ik telefonisch bereikbaar was, zodat we ons op afroep naar school konden spoeden. ˜Hij is een stoorzender was de letterlijke tekst die ik op de gang kreeg toegevoegd. Het zou ook vandaag wel weer niks worden, was de toon. Veroordeeld zonder proces, heet dat, of een selffulfilling prophecy.

Er is door school een rapport over hem geschreven, dat ons en ongerust maakte en dat we niet goed begrepen. Om zeker te weten dat we ons niets inbeeldden, legden we het voor aan een kenner. Die schreef een brief, waar ik hier een alinea uit citeer: ˜Ik ben toch wel geschrokken van dit onderwijskundig rapport. Het gaat niet goed met de jongen dit schooljaar. Maar uit dit rapport lijkt het of er pas dit schooljaar een probleem is. De school vraagt hulp bij een getraumatiseerde, zich onveilig voelende jongen. Maar op dit moment laten ze hem gewoon zijn gang gaan. Dit biedt totaal geen veiligheid voor Koekie en absoluut geen structuur. Koekie mag zijn gang gaan, om te voorkomen dat hij driftig gaat worden en dat beseft hij natuurlijk maar al te goed. Het bieden van grenzen geeft hem vastigheid en daardoor veiligheid. Vastigheid is nu juist hetgeen hem al die jaren zo te kort is gedaan. Zelfvertrouwen en vertrouwen in anderen zal zo ver te zoeken zijn.

Mijn vrouw had al begrepen dat hij niet meer op dezelfde manier hoeft te functioneren als de andere kinderen. Een driftaanval van hem is genoeg om hem een speciale behandeling te geven. We hebben ook al een keer het verzoek gekregen om hem op vrijdag, als hij een andere juf heeft, thuis te houden omdat die niet weet hoe ze met hem om moest gaan.

Dit rapport was voldoende om ons voor het tweede jaar op rij een klote decembermaand te bezorgen. Het veranderde voor ons ook de complete schoolsituatie. Eerst vond school dat hij weg moest, nu denken wij dat hij beter zal floreren in een andere omgeving.

Maar eerst gaan we weer eens een tijdje wachten. Wachten op schoolontwikkelingen, wachten op het verslag van wat psychologische onderzoeken en wachten op ˜iets' van Verwijzing, Indicatie, Advies Amsterdam, een club die Koekie heeft geobserveerd op school.

Het zijn weer te veel donkere wolken om het oude jaar feestelijk af te sluiten.

Gelukkig is Koekie, ondanks deze stormen, in goeden doen. Juf Jeanette was, na een kleine dip, wild enthousiast over zijn laatste pianoles, ik heb een hoop lol met hem als we samen sommen en taal doen, mijn vrouw had een topmiddag met hem in het museum waar Koekie de meest geinteresseerde en geconcentreerde bezoeker van het jaar was en met oma had hij een opwindende avond in De Krakeling, waar ze het stuk Storm bezochten, waarna ze, schuifelend door de sneeuw, pas om kwart over elf thuiskwamen.

Heel veel in het leven rond Koekie is een zooitje, maar met Koekie gaat het eigenlijk erg goed. En dat is het enige wat er echt toe doet. En dat zorgt ervoor dat wij het komende jaar met alle energie, agressie en optimisme de strijd met wie dan ook zullen aangaan. Met Koekie zal en moet het goed gaan.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten